Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

'' ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ''


Η κριτική μου για το βιβλίο της Βασιλικής Λεβεντάκη ΄΄ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΄΄


Οι μυρωδιές του καπνού σε τυλίγουν.. Νιώθεις το χαρμάνι .. τη γεύση του... γυρνάς το βλέμμα και αντικρίζεις τους εργάτες καταγής με τα ροζιασμένα χέρια να τρυπούν με τις σακοράφες τα καπνά στη κλωστή. Ακούς το τραγούδι που σιγοψιθυρίζουν για να απαλύνουν το πόνο στο κορμί τους... Βγαίνεις έξω από την καπναποθήκη και βαδίζεις στην άκρη της προβλήτας καθώς σε τριγυρίζουν σκέψεις. ''Από πότε τα συναισθήματα στράγγιζαν τις ψυχές των ανθρώπων? Πως άραγε δρομολογείται ο φθόνος? Έχει ήχο η πίκρα, ο πόνος η ντροπή?''
Αλίμονο ... το βάσανο ανασύρει μόνο συναισθήματα λύπησης, αφήνοντας το σπαραγμό να τυλίγεται σα κισσός...
Ήρωες παγιδευμένοι, μυστικά και δολοφονίες, διαβάτες μιας πορείας γεμάτης λάθη, πάθη και μυστήριο... ένας κύκλος που δεν έχει τέλος μήτε αρχή.
Μυστικά που παλεύει η μνήμη να θάψει βαθιά, ενοχές που καίνε τη ψυχή, εχθροί και αντίπαλοι στη δίνη της απελπισίας, βαδίζουν πλάι πλάι στα μονοπάτια του καπνού αναπνέοντας το άρωμα της απειλητικής εκδίκησης.
Σαρωτικός ο φόβος κατακλύζει τις αισθήσεις τους την ώρα που ο θάνατος στήνει το δικό του καρτέρι αφήνοντας πληγές ανοιχτές που δε θα επουλωθούν στο πέρασμα του χρόνου.
Το παρελθόν γίνεται τιμωρός που περιμένει καρτερικά την εκδίκηση? Ποιος είναι ο αποστολέας των μυστηριωδών μηνυμάτων? θα αποδοθεί δικαιοσύνη, θα ηττηθεί η υποκρισία? Θα ανθήσει ο βλαστός της λησμονιάς καταπνίγοντας τα αισθήματα της ενοχής? Εξαπάτηση, μετάνοια, οργή, λάθη, έρωτας, πίκρα, ντροπή, όλα μαζί νότες μιας παράτονης μελωδίας. Ποιος είναι ο νόμος της σιωπής που υπαγορεύει το ένστικτο? Ποια μονοπάτια οδηγούν στο σημείο της κάθαρσης πετώντας κόκκους λήθης?
Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη. Βαδίζει μέσα από τα μονοπάτια του καπνού σπέρνοντας πίκρα και πόνο...
Για άλλη μια φορά η αγαπημένη συγγραφέας Βασιλική Λεβεντάκη κατάφερε να μας παρασύρει σε ένα μοναδικό ταξίδι πίσω στο χρόνο με συνεπιβάτη τον αστυνόμο Μαντά. Περπατήσαμε μαζί του στα σοκάκια της Καβάλας, αναπνεύσαμε αρώματα μιας άλλης εποχής και γίναμε ένα με τις ζωές των ηρώων της. Πονέσαμε μαζί τους, κλάψαμε, νιώσαμε τον τρόμο να μας κυκλώνει, την ενοχή να μας τυλίγει. Μπερδευτήκαμε ψάχνοντας τον/την ένοχο μη μπορώντας για ακόμη μια φορά να τον/την βρούμε μιας και η μαεστρία της συγγραφέως είναι μοναδική!!!

Προσωπικά βίωσα ένα φανταστικό ταξίδι ρουφώντας αχόρταγα τις σελίδες του βιβλίου. Τελειώνοντας το, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πότε θα διαβάσω το επόμενο βιβλίο της!!! Βασιλική Λεβεντάκη αγαπημένη μου φίλη και συγγραφέα, ένα θα σου πω. ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΟΥ!!!! Συγχαρητήρια κορίτσι μου. Η Αστυνομική λογοτεχνία έχει μία άξια συγγραφέα στη παρακαταθήκη της. Αναμένω το επόμενο σου βιβλίο με λαχτάρα!!!

Χρύσα Μπαλαμπάνη
17/7/2014
 
 

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Αναμνήσεις και στιγμές μιας σχολικής χρονιάς....


              Έρχεται η μέρα που λες… ‘’Ουφ!!! Δεν έχω σχολείο σήμερα!!! Τι καλά!!! ‘’ Δεν έχεις άγχος  για διάβασμα, για την ώρα μην αργήσεις… για το αν θ’ απαντήσεις ή όχι στον καθηγητή κλπ κλπ… Καλοκαίρι γαρ… διακοπές… τέλος το καθημερινό σούρτα φέρτα  στο σχολείο.

             Μετά από 4-5 μέρες όμως αρχίζει το μυαλό και γυρνάει πίσω στην καθημερινότητα που σου είχε γίνει συνήθεια για τόσους μήνες. Σκέψεις, σκέψεις  και εικόνες, αναμνήσεις καλές και κακές, που άλλες σε κάνουν να χαμογελάς  όταν τις θυμάσαι, άλλες σε στενοχωρούν… μα όλα μαζί είναι μια μεγάλη ανάμνηση μέσα στη ζωή σου που θα θυμάσαι για πολλά χρόνια .

              Πόσο γρήγορα μου φάνηκε πως πέρασε φέτος η σχολική χρονιά. Ενώ στην αρχή σου φαίνεται βουνό , στο τέλος λες… ‘’ μα καλά πότε πέρασε η χρονιά ούτε που το κατάλαβα!!!’’

              Σαν χθες ήταν που μπήκα ψαρωμένη μέσα στο εσπερινό γενικό λύκειο και έψαχνα το γραφείο καθηγητών. Τα πόδια μου τρέμανε. Άγχος, ντροπή, περιέργεια, φόβος, όλα μαζί ένας κόμπος στο στομάχι. Σκέψεις χιλιάδες... ''έκανα καλά που γράφτηκα; Μήπως να μην το κάνω; Μήπως γελάνε όλοι μαζί μου;''    Πρώτη μέρα μέσα στη τάξη. Μετά από πολλά πολλά χρόνια. Ξανά μαθήτρια. Καθίσαμε στα θρανία και κοιτάζαμε όλοι σα χαμένοι .Ψάρακες  ήμασταν άλλωστε. Πρωτάκια…  θυμάμαι καθόμασταν όλοι σούζα. Κιχ δε βγάζαμε.. κοιτάζαμε με φόβο τους καθηγητές που μπαινόβγαιναν στη τάξη και κρυφοκοιτάζαμε ο ένας τον άλλον να κόψουμε φάτσες, να δούμε αν είναι και οι άλλοι έτσι αγχωμένοι σαν εμάς, αν υπάρχει κάποιος συνομήλικος μας μες το τμήμα….

               Πέρασε καιρός, γνωριστήκαμε μες τη τάξη, αρχίσαμε τα πειράγματα μεταξύ μας, τον χαβαλέ, πήραμε θάρρος και με τους καθηγητές και γνωριστήκαμε και με όλα τα παιδιά των άλλων τμημάτων καθώς καθόμασταν έξω στα διαλλείματα…  σιγά σιγά γίναμε λες όλοι συμμαθητές σε ένα τμήμα.. που χώραγε όλα τα παιδιά του σχολείου. Γίναμε μια κοινότητα, ένα σύνολο. Γελάσαμε μαζί, κάναμε τις πλάκες μας έξω στο προαύλιο, αρπαχτήκαμε, θυμώσαμε με κάποιους, στενοχωρηθήκαμε για άλλους,  κλάψαμε, μα έτσι κι αλλιώς όλα μες το πρόγραμμα της ζωής δεν είναι ; ( Δε μετάνιωσα λεπτό που γράφτηκα... που ξαναπήγα σχολείο.. που τελικά έκανα αυτό που εγώ ήθελα κι όχι αυτό που θέλαν οι άλλοι...)

              Χαρακτήρες και πρόσωπα τόσο διαφορετικά, μα με τόσα πολλά κοινά μεταξύ τους . Άνθρωποι κάθε ηλικίας . Από 16 έως 50+ ηλικιακά. Όμως εκεί γινόμασταν όλοι ένα. Συνομήλικοι θαρρείς . Μιλάγαμε την ίδια διάλεκτο, στο ίδιο ύφος, περάσαμε τις ίδιες αγωνίες. Παιδιά με τόσα ενδιαφέροντα και ταλέντα εκεί μέσα. Από όλα είχαμε. Κάποιος έπαιζε μουσική επαγγελματικά, κάποιος τραγουδούσε, άλλος ήταν μοντέλο, άλλος  αθλητής του Kick Boxing άλλος μεγάλο ταλέντο στο σκίτσο, άλλη πρώην αθλήτρια στην άρση βαρών και τόσα άλλα ταλέντα… όπως και δυο παιδιά με ταλέντο μαγειρικής που πήρανε  μέρος και σε τηλεοπτική εκπομπή κάνοντας όλο το σχολείο να κολλάει πάνω από μια τηλεόραση να τους δούμε…  Είχαμε και πολύ ωραία κορίτσια φυσικά. Και κλασικά τους γαμπρούς της ευτυχίας που δε χάνανε ευκαιρία για πείραγμα στα κορίτσια.. χαχα!!! Όπως και ωραία  αγόρια. Είχαμε γεννητούρια, (μαθήτρια γέννησε μες τη σχολική χρονιά) είχαμε και δυο ψυχές άξιες θαυμασμού. Δυο παιδιά τυφλά που δίνανε το δικό τους αγώνα να σταθούν στα πόδια τους και να μορφωθούν και να μην αποτελούν μειονότητα στη κοινωνία.

             Χορέψαμε όλοι μαζί και γλεντήσαμε σα μια μεγάλη παρέα στη γιορτή των Χριστουγέννων, γιορτάσαμε αρκετά γενέθλια με τούρτες έκπληξη μες τις τάξεις και φωτογραφηθήκαμε παντού ώστε να μείνουν για πάντα χαραγμένες αυτές οι στιγμές!!! Τρομάξαμε και γεμάτοι αγωνία τρέξαμε όλοι πάνω από ένα αγαπημένο πρόσωπο όταν έχασε τις αισθήσεις του, γίναμε μια ομάδα αγαπημένη στο θεατρικό γελώντας με κάθε ευκαιρία ακόμη και την ώρα της πρόβας ,να παίζουμε αρχαία τραγωδία κι εμάς να μας έχει πιάσει νευρικό γέλιο και να μη μπορούμε να αρθρώσουμε λέξη…  Χαρήκαμε και νιώσαμε μέγιστη υπερηφάνεια στην έκδοση του ομαδικού βιβλίου μας … γίναμε μια γροθιά ώστε να μαζέψουμε ένα ποσό να βοηθήσουμε κάποια ευπαθή άτομα του σχολείου μας…

            Είχαμε και τους τσακωμούς μας. Υπήρξαν και μέρες που ο εκνευρισμός  χτύπησε κόκκινο!!!  Το ίδιο και οι πόρτες που κοπανίσαμε πίσω μας. Αφήσαμε τα δάκρυα μας να κυλήσουν στα μάγουλα μας. Άνθρωποι με αδυναμίες κι εμείς… Δεθήκαμε όμως οι περισσότεροι μεταξύ μας. Παιδιά της πρώτης με παιδιά της τελευταίας τάξης και όχι μόνο. Στενοχωρηθήκαμε όταν ένα δικό μας παιδί της πρώτης εγκατέλειψε το όνειρο στη μέση και παράτησε το σχολείο. Κάναμε όλοι το παν να του αλλάξουμε γνώμη να μην τα παρατήσει αλλά δυστυχώς, τα προβλήματα της καθημερινής του επιβίωσης ήταν δυνατότερα της θέλησης του για μόρφωση, όσο κι αν το ήθελε…  η αλήθεια είναι ότι με πίκρανε πολύ αυτό το συμβάν γιατί με το άτομο αυτό είχα έρθει πολύ κοντά. Εύχομαι να αλλάξει γνώμη και να συνεχίσει αυτό που άφησε στη μέση…

            Εξετάσεις!!! Πότε ήρθε ο καιρός ούτε που το καταλάβαμε…  αγωνία, διάβασμα, σκονάκια, συζητήσεις, απορίες έξω στα σκαλάκια στο προαύλιο και το άγχος στο φουλ!!! Βγαίνοντας από τη τάξη στο τέλος κάθε εξεταστέου μαθήματος η ίδια ερώτηση από όλα τα χείλη…  ‘’ έγραψες; ’’  άλλος σε κοίταζε με λύπη κουνώντας το κεφάλι, άλλος έλεγε ‘’εντάξει μωρέ.. κάτι κάναμε…’’ και  ερχόταν η επόμενη μέρα για το επόμενο εξεταστέο μάθημα και πάλι το ίδιο σκηνικό απ΄την αρχή.

            Παιδιά που δίνανε το δικό τους αγώνα καθημερινά. Άλλοι στη δουλειά με τα τόσα προβλήματα και κούραση, άλλοι παλεύοντας με την ανεργία και το καθημερινό ψάξιμο δουλειάς έχοντας στο κεφάλι το άγχος της επιβίωσης, άλλοι με τα χιλιάδες προβλήματα τα οικογενειακά…  χωρισμού, παιδιών, αποχωρισμού οικογενειακών προσώπων και αναγκαστική επιβίωση, συμβίωση στο σπίτι με μέθυσο γονέα, επιβίωση και αναγκαστική προσαρμογή μετά από πρόσφατο θάνατο αγαπημένου στην οικογένεια, τσακωμούς στο σπίτι και παιδιά πληγωμένα από χωρισμένους γονείς που πάλευαν καθημερινά να βρουν την ταυτότητά τους και το χαμένο τους χαμόγελο. Ένας τεράστιος πίνακας η ιστορία που κουβαλούσε κανείς μέσα στη ψυχή του βαθιά. Κρυμμένος πόνος που έβγαινε και ξεχείλιζε πολλές φορές άθελα τους απογυμνώνοντας τις ψυχές τους.  Μα όλοι με την ίδια δίψα. Να καταφέρουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, να σταθούν στα πόδια τους και να μορφωθούν. Να γίνουν κάτι.. Ερχόντουσαν στις τάξεις και αρκετές φορές κλείνανε τα μάτια τους από τη κούραση και βάραιναν οι πλάτες τους από τα χιλιάδες προβλήματα. Πολλοί  έφτασαν στο τσακ να τα παρατήσουν. Αρκετές  φορές η απόγνωση τους λύγιζε και είπαν  ‘’τέρμα δε ξανάρχομαι!! ’’  Ευτυχώς όμως που υπήρχαν άτομα γύρω τους εκεί που σκύψανε από πάνω τους και τους αλλάξανε γνώμη.

             Ήρθε και η τελευταία μέρα στο σχολείο. Συνειδητοποιείς πως δε θα ξαναδείς κάποια πρόσωπα πλέον του χρόνου, είτε γιατί αποφοιτούν είτε γιατί φεύγουν για μια νέα ζωή σε άλλες πατρίδες πλέον. Θυμάσαι πόσα πέρασες, πόσα είπες, μοιράστηκες, γέλασες, πόνεσες μαζί τους και νιώθεις ένα κενό. Από τη μια η πίκρα του αποχωρισμού και το γιατί δεν είχατε έστω ακόμη μια χρονιά να συμπορευθείτε εκεί. Από την άλλη όμως νιώθεις χαρά και ικανοποίηση που οι δρόμοι σας σμίξανε φέτος σε αυτό το σχολείο και γνωριστήκατε, δεθήκατε, και ζήσατε όμορφες στιγμές έστω και για τόσο λίγο…  Νιώθεις θαυμασμό που καταφέρανε και φτάσανε ως το τέλος!!! Σαν εσένα ξεκινήσανε κι αυτοί κάποτε… ψαρούκλες ήταν στην αρχή κι αυτοί και τώρα δες τους!!! Τελειόφοιτοι!!! Αναλογίζεσαι μέσα σου… ‘’άραγε θα τα καταφέρω κι εγώ; Θα φτάσω κι εγώ ως το τέλος; Θα περάσει γρήγορα ο καιρός; Θα περάσω τις τάξεις; ‘’ Σκέφτεσαι πόσα χρόνια έχεις ακόμη μπροστά σου και τα βλέπεις όλα βουνό… έπειτα σου λένε αυτοί… ‘’ έλα μωρέ θα περάσει ο καιρός και δε θα το καταλάβεις πότε!!! Σάμπως εμείς καταλάβαμε πότε μπήκαμε εδώ και πότε βγαίνουμε τώρα; Σα χθες ήταν που ήμασταν πρωτάκια…’’

             Έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού. Κάποιους ξέρεις πως δε θα τους ξαναδείς ποια. Φεύγουν χιλιάδες  χιλιόμετρα μακριά. Κάποιους άλλους ίσως  δε συναντηθούν οι δρόμοι σας ποτέ ακόμη κι αν μένετε στην ίδια πόλη. Ένα κενό στο στομάχι. Πώς να αποχαιρετήσεις άτομα, φίλους που έζησες τόσες  καθημερινές στιγμές  εκεί; Πιστεύεις , θες να πιστεύεις πως η φιλία σας δε θα χαθεί δε θα βουλιάξει μες τα άπειρα προβλήματα της ζωής και στην απόσταση.

             Τελικά το σχολείο είναι σχολείο ζωής!!! Σου δίνει γνώσεις, πείρα και τόσα μαθήματα ζωής που δε πίστευες ποτέ πως θα εισπράξεις. Πιστεύω πως όλοι πήραμε το μάθημά μας εκεί μέσα. Όλοι αλλάξανε κάτι στις απόψεις και στο χαρακτήρα τους, στα πιστεύω, στα ιδανικά τους κλπ. Θέλω να πιστεύω πως όλοι από εκεί μέσα θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι πάνω από όλα. Εν αναμονή λοιπόν της νέας σχολικής χρονιάς, των νέων ατόμων που θα έρθουνε και θα παραδώσουμε εμείς τον τίτλο της ψαρούκλας σε αυτούς πλέον…  και με την ευχή να γεννηθούν νέες δυνατές φιλίες εκεί μέσα.

             Καλή τύχη και καλή σταδιοδρομία στα παιδιά που αποφοίτησαν, καλή ζωή στα παιδιά που θα ξεκινήσουν μια νέα ζωή κάπου πολύ μακριά, να είναι πάντα και παντού ευτυχισμένα ότι κι αν κάνουν όπου κι αν πάνε…
             Σε εμάς τους υπόλοιπους , καλή αντάμωση τον ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ για νέες περιπέτειες!!! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σε όλα τα παιδιά που έζησα μαζί τους αυτή τη σχολική χρονιά 2013 -2014 αλλά και στους θαυμαστούς και αξιέπαινους καθηγητές μας!!!!



            Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της Α’ και της  Δ΄ τάξης και όλων των άλλων τμημάτων, και ιδιαίτερα στις :  Ελένη, Μαρία, Νικολέτα, Βίκυ, Λιλιάνε, Κωνσταντίνα με πολύ αγάπη. Σας ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιραστήκαμε . Θα μου λείψετε πολύ!!!!!!!!!
Χρύσα Μπαλαμπάνη
27/6/2014










             

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

homouniversalisgr.blogspot


Ευχαριστώ πάρα πολύ το homouniversalisgr.blogspot και τους υπεύθυνους του όπως επίσης και την Markella Marmarinou για την τιμή που μου κάνανε να δημοσιεύσουν το διήγημα μου. 

http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2014/06/blog-post_22.html?m=1

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

‘’Πόση δύναμη χρειάζομαι Θεέ μου;’’



ΧΡΥΣΑ ΜΠΑΛΑΜΠΑΝΗ

‘’Πόση δύναμη χρειάζομαι Θεέ μου;’’

Η Άννα έκλεισε με δύναμη πίσω της την πόρτα και βιάστηκε να βγεί στον καθαρό αέρα. Η ώρα ήταν έξι παρά ακόμη. Πολύ νωρίς για να φύγει για το σχολείο. Αλλά, αν έμενε ακόμη λίγο μέσα εκεί, σίγουρα θα εξελισσόταν ακόμη χειρότερα το απόγευμα. Ένιωθε να πνίγεται. Σαν ένα αόρατο χέρι να την έσφιγγε δυνατά στο λαιμό μέχρι να μη μπορεί να πάρει πλέον ανάσα. Βγήκε στο δρόμο. Είχε σουρουπώσει  από ώρα και η κίνηση ήταν έντονη. Στο μυαλό της τριγύριζαν λέξεις, εικόνες, προσβολές, φωνές, όλα μαζί σα δαίμονες που ούρλιαζαν μες το κεφάλι της.
Ανηφόριζε την κεντρική λεωφόρο με γρήγορα βήματα. Τα μάτια της ήταν θολά από τα δάκρυα και αρκετοί περαστικοί την κοίταζαν άλλοι με περιέργεια κι άλλοι με ένα είδος συμπόνιας. Μα δε την πολυένοιαζε αν και αισθανόταν κάπως αμήχανα. Το κρύο σήμερα ήταν τσουχτερό και κάποιες στάλες, μάλλον χιονόνερο πρέπει να ήταν, έπεσαν στο πρόσωπό της. Δεν άργησαν να κυλήσουν τα πρώτα δάκρυα από τα μάτια της. Η φόρτιση μέσα της ήταν ανώτερη από τις δυνάμεις της. Κι άλλα βλέμματα περαστικών πάνω της.
‘’Ποιος ξέρει τι θα σκέφτονται για μένα’’ αναλογίστηκε. Μετά από λίγο έφτασε στο σχολείο της. ‘’Μα τι κάνω εδώ από τώρα, γαμώτο; Ήρθα μια ώρα νωρίτερα και τώρα θα κάθομαι σαν την ηλίθια μες το κρύο εδώ έξω’’; Της βγήκε ένας βαθύς αναστεναγμός ασυναίσθητα. Ήθελε να ουρλιάξει με όλη της τη δύναμη. Άλλωστε και ποιος θα την άκουγε; Ευτυχώς, ψυχή δεν υπήρχε τριγύρω. Αποφάσισε να πάει στο διπλανό παρκάκι να καθίσει ώσπου να έρθει η ώρα που θα χτυπήσει το κουδούνι. Δεν ήθελε να δει κανέναν σήμερα. Δεν είχε διάθεση ούτε για μάθημα ούτε  για τίποτα. Τύλιξε πιο σφικτά το μπουφάν πάνω της καθώς έκατσε σε ένα πιο απόμερο παγκάκι.
 ‘’Γιατί  Θεέ μου πρέπει να γίνονται όλα αυτά σε μένα ; Γιατί πρέπει να μπαίνω κάθε μα κάθε φορά στην ίδια διαδικασία να τα τραβάω όλα αυτά και να πρέπει να απολογούμαι κι από πάνω λες κι έχω διαπράξει κανένα έγκλημα‘’; Στο μυαλό της κουβάρι όλα μαζί. Τα τελευταία σκληρά λόγια του Βασίλη, το ειρωνικό βλέμμα του Γιώργου, τα λόγια των γονιών της, τα απορημένα μάτια των φιλενάδων της όταν τους είπε πως πάει σχολείο και η κλασική ατάκα από τα χείλη των πιο πολλών…΄΄ Μα δεν είχες τελειώσει το Λύκειο;;;; Πως κι έτσι;;; Γιατί;;;; ‘’ ‘’Γιατί έτσι γουστάρω!!! Γιατί δεν ήσουν στη ζωή μου τότε εσύ πριν πολλά χρόνια να ξέρεις τις συνθήκες που με έκαναν  να μη συνεχίσω το σχολείο τότε που έπρεπε!!!’’ ήθελε να τους πετάξει κατάμουτρα.
            Μα και πάλι ο κοινωνικός περίγυρος δε την πολύ ένοιαζε  κατά βάθος. Άλλο ήταν το σαράκι και ο πόνος ο βαθύς: Η οικογένεια της!!! Που μόλις άκουσαν την απόφαση της μια μέρα ξαφνικά πως, ναι, αποφάσισε να ξαναγραφτεί σχολείο, πέσαν σαν ύαινες πάνω της λες και τους είχε μόλις ανακοινώσει το πιο αλλόκοτο πράγμα, κάτι ας πούμε σαν … ‘’ξέρετε αποφάσισα να δουλέψω σε νάιτ κλαμπ !!! ‘’ Το τι δεν άκουσε…. Λόγια, λόγια, λόγια. Άλλοτε σκληρά που μπήγονταν σα μαχαίρια στη σάρκα της και στριφογύριζαν τη λάμα έτσι για να την πονέσουν όσο γίνεται ακόμη περισσότερο κι άλλοτε χλευαστικά του στυλ ‘’τώρα στα γεράματα σου ήρθε να πας σχολείο’’ ή ‘’ η γυναίκα είναι για το σπίτι. Κοίτα το σπίτι σου, τον άντρα σου και τα παιδιά σου γιατί θα σηκωθεί να σε παρατήσει ο άντρας σου και άσε τα σχολεία τώρα δε σου χρειάζονται σε αυτήν την ηλικία!!!’’  ‘’ποια ηλικία γαμώτο μου; Σαράντα τεσσάρων ετών είμαι. Νεότατη ακόμη. Κρατιέμαι μια χαρά, έχω πολύ ενέργεια μέσα μου, έχω μεγάλη όρεξη για ζωή, για μάθηση και νιώθω πως έχω πολλά ακόμη να προσφέρω!!!! ‘’
Μα ποιος την άκουγε; Του κάκου πάλευε να τους αλλάξει γνώμη. ‘’Μήπως έχουν δίκιο… μήπως να μη πάω να γραφτώ τελικά σχολείο… μήπως να κάτσω στα αυγά μου να μην τους ακούω κιόλας; Ίσως έχουν δίκιο… πού πάω τώρα σε αυτή την ηλικία να το παίξω πάλι μαθήτρια… κι αν δε τα καταφέρω; Αν αποτύχω μιας και μετά από τόσα πολλά χρόνια δε θυμάμαι τη τύφλα μου από μαθήματα, τι θα κάνω; Τότε είναι  που θα με πάρουν όλοι στο ψιλό και θα μου τα χώνουν κατάμουτρα  κι εγώ θα βλέπω το χαιρέκακο βλέμμα τους και δε θα τολμώ να πω και τίποτα!!! Θα θέλω μόνο να ανοίξει η γη να με καταπιεί!!!
 -Αποτυχημένη!!!!! Άχρηστη!!!! Τώρα σου ήρθε να μας το παίξεις μαθήτρια!!! Νομίζεις πως είσαι κοριτσάκι και ξαναζείς την εφηβεία σου; Ντρέπομαι για σένα!!!! Τι θα λένε οι φίλοι μου… πως η μάνα σου πάει σχολείο τώρα σε αυτήν την ηλικία;;;;; Αντί να κάτσεις σπίτι σου να σιδερώσεις κανά ρούχο που τα ασιδέρωτα έχουν φτάσει ως το ταβάνι εσύ βρήκες δικαιολογία τώρα πως δε προλαβαίνεις ,τάχα πως έχεις διαβάσματα!!!!
 - Σε παρακαλώ ρε Βασίλη… ηρέμησε. Θα σιδερώσω αύριο στο υπόσχομαι!!! Στο κάτω κάτω μη μου πεις πως δεν έχεις ούτε ένα ρούχο να φορέσεις και έμεινες γυμνός!!! Γεμάτη η ντουλάπα σου μέσα. Σου είπα πως πνίγομαι αυτό τον καιρό. Σου έχω εξηγήσει άπειρες φορές πως τα μαθήματα είναι πολύ δύσκολα, πόσο μάλλον για μένα που έχω να καταπιαστώ με αυτά είκοσι εφτά χρόνια!!! Κάνω μια προσπάθεια το βλέπεις να τα καταφέρω να τα καταλάβω. Βοήθεια δεν έχω από πουθενά όπως είχατε εσείς από τα φροντιστήρια. Παλεύω μόνη μου, εσείς δε με βοηθάτε σε τίποτα κι αντί να μου πεις ένα μπράβο, ρε μάνα, είσαι άξια που τα καταφέρνεις μόνη σου και έχεις τη δύναμη να το παλέψεις, εσύ μου φωνάζεις και με υποτιμάς κι από πάνω!!!
 -Σιγά να μη σου πω και μπράβο!!! Επειδή είπες πως πήρες δεκαεννιά σε ένα μάθημα και δεκαοχτώ σε ένα άλλο κάτι έγινε!!! Λες και δε ξέρουμε πως στα νυχτερινά σας τους βάζουν έτσι τους βαθμούς!!! Αφού σας βλέπουν τι στουρνάρια είστε όλοι, σας λυπούνται και σου λένε ..έλα μωρέ βάλτης εκεί ένα είκοσι να χαρεί η καημένη λιγάκι!!!
-Τι λες τώρα ακούς τι λες;;;;; Με προσβάλεις κατάμουτρα τώρα!!! Λες και δεν βλέπεις πόσο διάβασμα ρίχνω καθημερινά, θες να πεις πως δεν τους άξιζα τους βαθμούς και μου τους βάλαν χαριστικώς;;; Γιατί; Για τα ωραία μου τα μάτια; Για την ψυχή της μάνας τους; Γιατί που να πάρει η ευχή;;;;;
            H μια κουβέντα έφερε την άλλη τα λόγια που ανταλλάχτηκαν ήταν μαχαιριές κι ο καυγάς δεν άργησε να ξεσπάσει . Ο Βασίλης ήταν οξύθυμος σα χαρακτήρας ανέκαθεν και η κόντρα με τη μάνα του κράταγε χρόνια. Ότι κι αν έκανε αυτή, πάντα μα πάντα της έβρισκε κουσούρια. Πάντα της τά ΄χωνε κατάμουτρα προσβάλλοντας την άπειρες φορές. Έτσι κι εκείνη τη μέρα ο έντονος θυμός του τον έκανε να της επιτεθεί και φραστικά και σωματικά. Η Άννα δεν άντεξε. Ένιωθε πως από στιγμή σε στιγμή θα την έβρισκε το εγκεφαλικό!!! Τα μηνίγγια της χτυπούσαν σαν τρελά. Η καρδιά της ένιωθε πως θα έσπαγε στα δύο. Βούτηξε τη σχολική της τσάντα και κοπάνισε την εξώπορτα πίσω της με δύναμη.
Και τώρα κάθεται εδώ σε ένα κρύο παγκάκι ολομόναχη να την ζώνουν από την μια οι τύψεις και από την άλλη να τη πνίγει το άδικο. Θυμάται τα λόγια της φίλης της, της Γεωργίας όταν είχαν μιλήσει μια μέρα τέλος καλοκαιριού στο τηλέφωνο. Της είπε πως πάει σχολείο νυχτερινό και όχι μόνο αυτή αλλά και μια κοινή τους φίλη η Μαρία. Η Άννα δε πίστευε στ’ αυτιά της!!! Μα είναι δυνατόν; Eίχαν την ίδια πάνω κάτω ηλικία μαζί της.  ‘’Μα καλά πως… θέλω να πω οι άντρες σας; Tα παιδιά σας; Δε σας φέρανε καμία αντίρρηση; Εμένα θα πέφταν πάνω μου να με φάνε!!! Της είπε γνωρίζοντας το πώς θα αντιδρούσαν οι δικοί της σε κάτι τέτοιο. ‘’Ναι η Μαρία είχε προβλήματα κι αυτή η καημένη, την κορόιδευαν και ο άντρας της γκρίνιαζε αλλά η Μαρία κατάφερε να είναι πολύ καλή μαθήτρια να χτυπάει κάτι δεκαεννιάρια και να τους δεις τώρα τους δικούς της … τσιμουδιά δε βγάζουνε!!!  Ίσα ίσα τα παιδιά της τη θαυμάζουνε κι από πάνω τώρα!!!’’ Αυτό ήταν. Κλείνοντας το τηλέφωνο με τη Γεωργία είχε ήδη αποφασίσει. Τις θαύμασε γιατί ήταν απλά κορίτσια του Δημοτικού και τώρα η μια είναι ήδη Τρίτη Λυκείου και η άλλη Δευτέρα. Αυτές δηλαδή πως τα κατάφεραν; ‘’Μπράβο τους!!! Για μένα είναι αξιέπαινες. Θα πάω κι εγώ σχολείο ξανά!!!’’
Πάντα είχε το καημό μέσα της που δεν συνέχισε το σχολείο τότε που έπρεπε. Και να πεις πως δεν είχε περάσει στο γυμνάσιο με πολύ καλό βαθμό; Αλλά η ζωή καμιά φορά μας τα φέρνει αλλιώς από ότι τα υπολογίζουμε. Αν μάλιστα βρίσκεσαι και στην ηλικία των δεκαεφτά που το μυαλό σου είναι νερουλιασμένο ακόμη και αργεί πάρα πολύ για να πήξει, ε, τότε είναι που κάνεις τη μια λάθος κίνηση πίσω από την άλλη. Και το σχολείο και οι σπουδές πάνε περίπατο και μαζί και όλα τα όνειρα που είχες στο κεφαλάκι σου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά, δυστυχώς , ο χρόνος δε γυρίζει πίσω!!! Τα λάθη δε διορθώνονται και κοιτάς τι μπορείς να κάνεις από δω και μπρος…. Αν δε παρατούσε το σχολείο τότε, σίγουρα θα το τελείωνε, ίσως και να σπούδαζε κάτι. Κάτι σπουδαίο που δεν θα την έκανε να νιώθει ντροπή κάθε φορά που έπρεπε να συμπληρώσει τις γραμματικές της γνώσεις σε κάποια αίτηση εργασίας ή κάθε που κάποιος κάπου την ρωτούσε «τι επαγγέλλεστε;;;;»
Πολλές φορές σκέφτηκε να τα παρατήσει και να μην ξαναπατήσει στο σχολείο. Από την μια η απογοήτευση πως δε θα τα καταφέρει τελικά να φτάσει ούτε καν στο τέλος της φετινής χρονιάς.’’ Να δεις που θα μείνω στις εξετάσεις!!! Αποκλείεται να γράψω.. που να τα θυμάμαι όλα αυτά από έξω;;;‘’Από την άλλη η έντονη και ασφυκτική πίεση του διαβάσματος και το ζόρι για να τα καταλάβει και να τα μάθει από έξω, ήταν και αυτές οι κάθε τρεις και λίγο συγκρούσεις στο σπίτι με το γιο της και το κοροϊδευτικό βλέμμα του άντρα της για να μην πει η αδιαφορία του στο πρόσωπό της. Δε πα να έπαιρνε άριστους βαθμούς, δε πα να έπαιρνε μέρος στη σημαία στη παρέλαση, του ήταν παγερά αδιάφορο!!! Αχ να ήξερε μόνο πόσο ανάγκη τον είχε… πόση ανάγκη είχε ένα καλό λόγο από τα χείλη του.. ένα μπράβο, ένα «συγχαρητήρια, συνέχισε έτσι» !!! Πόσο ανάγκη είχε από τους δικούς της την επιβράβευση των προσπαθειών της. Ένα καλό λόγο περίμενε κάθε φορά. Ζητιάνευε το μπράβο της όποτε τους έλεγε όλο χαρά ότι έγραψε καλά στο διαγώνισμα, όχι για να ικανοποιηθεί  το εγώ της αλλά για να της δώσουν φτερά στα πόδια και στη ψυχή της, να πάρει δύναμη και κουράγια να προσπαθήσει για πιο ψηλά!!! Μα που να την καταλάβουν αυτοί….
            Δε βαριέσαι… αυτή είχε μάθει να πέφτει πολλές φορές και να ξανασηκώνεται μόνη της. Κανένα χέρι δεν της απλώθηκε ποτέ. Τώρα θα γίνει; Όχι δεν θα τους έκανε την χάρη να τα παρατήσει!!! ‘’ Θα παλέψω έστω και μόνη μου ως το τέλος και ελπίζω στο Θεό να τα καταφέρω!!! Θέλω να πάρω το απολυτήριό μου και μετά να τους το τρίψω στη μούρη όλων όσων με αμφισβητούσαν. Αν μάλιστα καταφέρω και περάσω και σε κάποιο πανεπιστήμιο τότε θα δουν ποια είμαι εγώ!!! Σκέφτηκε. Είχανε μάθει όλοι στο άβουλο πλάσμα που το κάναν ότι θέλανε,  ε…. με είχαν μόνο για δούλα και τώρα που χάσαν εν μέρει τη δούλα τούς κακοφάνηκε ε, ;;;;  E ,όχι θα σας δείξω ποια είμαι εγώ και τι αξίζω!!!!
Δίχως να το καταλάβει τα μάτια της πάλι βούρκωσαν και τώρα λιμνούλες ξεχείλιζαν στα μάγουλα της. Η ώρα είχε περάσει. Κόντευε εφτά παρά δέκα. Το κρύο είχε δυναμώσει για τα καλά. Μα δεν το ένιωθε τόσο πολύ να τη διαπερνά όσο ο πόνος βαθειά μέσα στην ψυχή της. Θόλωσαν τα μάτια της με δάκρυα. ‘’πως θα πάω έτσι στο σχολείο ; Θα με δουν έτσι χάλια και θα αρχίσουν να ρωτάνε τι έχεις και τι έπαθες!!!’’ αναρωτήθηκε. Εκείνη τη στιγμή πέρασε από μπροστά της ένας κύριος που είχε βγάλει βόλτα στο παρκάκι το σκύλο του.
-Σε έστησε το τομάρι, ε κοπελιά ; Μη στενοχωριέσαι κούκλα μου δεν αξίζει να κλαις για κανέναν άντρα πίστεψε με!! Σήκω φύγε μη παγώσεις εδώ πέρα και άστον… αυτός χάνει!!! Νέο κορίτσι είσαι, θα βρεθεί ο καλύτερος, είπε ο περαστικός ρίχνοντας της ένα βλέμμα συμπόνιας και έφυγε.
            Η Άννα τότε συνειδητοποίησε τι ακριβώς της είχε πει και σα να ξύπνησε από λήθαργο χαμογέλασε και την έπιασε νευρικό γέλιο. ‘’Μα … χαχα, είναι δυνατόν; Με πέρασε για… νόμιζε πως… χαχαχαχα!!!! Νέο κορίτσι είσαι , είπε … αχχχχ καλέ μου κύριε… εγώ το ξέρω.. εσύ το είδες , άλλοι είναι που δε το βλέπουν και μου κόβουν τα φτερά λέγοντας μου πού πάω τώρα στα γεράματα…. ‘’
                           Σηκώθηκε, πήρε μια βαθιά ανάσα σκούπισε τα εκφραστικά της μάτια κοίταξε ψηλά στον ουρανό και ευχήθηκε στον Θεό να μην την εγκαταλείψει ποτέ. Να είναι πλάι της όποτε λιγοψυχά  και να της δώσει υπομονή και κουράγιο  να τα καταφέρει.
                             Μόλις πέρασε την καγκελόπορτα του σχολείου ακούστηκε και το κουδούνι. Εφτά ακριβώς!!! Άντε,  καλό μας μάθημα.

 Το διήγημα αυτό εντάσσεται στη Συλλογή Διηγημάτων 
"Μη μετράς τα χρόνια ..." 
του Εσπερινού Λυκείου Καλλιθέας .




                                                                   Σκίτσο  ΚΛΑΟΥΝΤΙΟ ΜΠΑΧΤΣΙΑ