Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ…………




Μαμά……
Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σου πω που ειλικρινά δε ξέρω από πού να αρχίσω και πώς να τελειώσω…  Οι λέξεις στροβιλίζονται μέσα στο κεφάλι μου τρελαίνοντας το. Πάνε τώρα επτά μέρες που αποφάσισες να φύγεις μακριά μας το μοναχικό ταξίδι σου και εγώ ακόμη δε μπορώ να το πιστέψω πως πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ όλο αυτό που ζω. Νομίζω πως λείπεις κάπου και πως σε λίγες μέρες θα γυρίσεις και θα σε ξαναδώ…… Βλέπεις είναι τόσο δύσκολο να μαθαίνεις να ζεις χωρίς τον άνθρωπο σου…. Είναι τόσο δύσκολο μαμά να αποκόβεσαι από τον ομφάλιο λώρο της ΜΗΤΕΡΑΣ σου για δεύτερη φορά…. Κι αν την πρώτη ο χωρισμός αυτός είναι φυσιολογικός  την δεύτερη πίστεψε με είναι ΟΔΥΝΗΡΟΣ!!!!
Κάθομαι τόσα βράδια και σκέφτομαι ξανά και ξανά  όλα αυτά που έγιναν και όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν…. Βασανίζομαι με χιλιάδες σκέψεις  αν τα πράγματα είχαν πάρει διαφορετική τροπή, θα υπήρχες τώρα κοντά μας….. έχω τόση οργή μέσα μου μαμά……… Οργή για πολλά πράγματα…. Και για πολλούς ‘’ανθρώπους’’ που δε θα έπρεπε  να λέγονται ‘’άνθρωποι’’….. Τόσοι πολλοί που σε αδίκησαν, που δε νοιάστηκαν λεπτό για  εσένα, ούτε όταν χρειάστηκες βοήθεια, ούτε όταν έδινες  14 μέρες τη μάχη σου διασωληνωμένη σε κώμα στην εντατική, ούτε όταν έμαθαν πως τελικά ΕΦΥΓΕΣ……………
ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ!!!!! ΖΩΑ!!! Αυτές οι λέξεις ταιριάζουν σε όλους αυτούς….  Εδώ εύχομαι πράγματι να υπάρχει αυτό που λένε ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ και να τους φερθεί όπως ακριβώς σου φέρθηκαν………….
Σε βλέπω εδώ δίπλα μου στη φωτογραφία σου που χαμογελάς…. Τα ματάκια σου έχουν τόση απέραντη θλίψη….  Με κοιτάς και ξέρω πως δε συμφωνείς μαζί μου και με μαλώνεις που είμαι τόσο νευρική όπως μου έλεγες πάντα, όταν θύμωνα για διάφορα και ωρυόμουν…  μα όχι μανούλα μου, αυτή τη φορά δε θα σου κάνω τη χάρη να μη μιλήσω. Αυτή τη φορά δε θα τα καταπιώ αμάσητα όλα και θα πνίγομαι αιωνίως μέσα μου….. αυτή τη φορά θα με βρουν μπροστά τους ………………
Λες και βλέπω κομμάτια από ταινίες τρέιλερ κάθε μέρα και κάθε νύχτα…. Ζω και ξαναζώ τα πάντα… Από τα τελευταία γεγονότα που περάσαμε μέχρι πολύ παλιά πίσω στο παρελθόν…. Θυμάμαι διάφορα, έτσι ξεκάρφωτα μου έρχονται στου νου μπερδεμένα. Πηδάνε οι θύμησες από το ένα στο άλλο. Θυμάμαι εσένα να χαμογελάς ευχαριστημένη τελευταία, θυμάμαι να μου δίνεις διαρκώς συμβουλές κι εγώ να θυμώνω και να σου λέω ΑΜΑΝ ρε μαμά ΕΛΕΟΣ δεν είμαι 15 χρονών πια!!!! Κι εσύ εκεί να με συμβουλεύεις διαρκώς για όλα………. Α ρε ΜΑΝΑ …. Πόση αγάπη είχες και με πόση αγάπη τα έλεγες και ανησυχία όλα αυτά, δυστυχώς ποτέ μας δε το καταλαβαίνουμε εμείς τα ‘’παιδιά’’ , έως την ώρα που χάνουμε τη ΜΗΤΕΡΑ μας και τότε αναπολώντας καταλαβαίνουμε πόσο δίκιο είχε….  ΑΧ ας ήσουν εδώ πάλι μαζί μας κι ας με συμβούλευες όλη μέρα και όλη νύχτα κι ας με πλάκωνες και στο ξύλο να βάλω μυαλό , καθόλου δε θα με πείραζε στο λέω……… μόνο να ήσουν πάλι εδώ…….. Ξέρεις κάτι μαμά; Σου μοιάζω σε αυτό. Κάνω ακριβώς τα ίδιο πράγμα με εσένα τελικά… Δε σταματάω να συμβουλεύω κι εγώ τα παιδιά μου και να τα πρήζω κι εκείνα ακριβώς όπως εγώ να εκνευρίζονται και να θυμώνουν…….. Τελικά είναι αστείο έτσι; Αυτά που δεν αντέχαμε σαν παιδιά αυτά κάνουμε κι εμείς σαν γονείς…  Εύχομαι μόνο να τα εκτιμήσουν κι εμένα κάποια μέρα τα παιδιά μου όσα λέω και κάνω και ας μην το νιώθουν τώρα όπως κι εγώ κάποτε……
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και με κρατούσες από το χέρι και όταν μεγάλωσα που σε κρατούσα εγώ από το χέρι και περπατούσαμε αργά αργά, όπως κρατάει η μάνα το μικρό παιδάκι με υπομονή από το χεράκι και βαδίζουν αργά γιατί το μικρό δεν έχει δύναμη να περπατήσει γρήγορα….. έτσι σε κρατούσα κι εγώ, σαν ένα μικρό εύθραυστο παιδάκι που δε μπορεί να βαδίσει. Πονούσες μαμά, πονούσες πολύ και τα ποδαράκια σου δε μπορούσαν να σε βοηθήσουν πλέον ούτε το γέρικο κορμί σου με τόσα που είχε περάσει και με τα τόσα προβλήματα υγείας να σε κρατήσουν δυνατή, έτσι όπως ήσουν δυνατή, ψηλή, αγέρωχη πάντα που δε φοβήθηκες ποτέ τη δουλειά, μιας και δούλευες από παιδάκι πολύ σκληρά. Πως αλλάζουν οι καιροί… πως γίνεται ο άνθρωπος να ξαναγίνεται σαν μωρό παιδί και να έχει ανάγκη να τον φροντίσουν όπως τα μωρά….  ΕΣΥ, που δε φοβήθηκες ποτέ σου τίποτα. Που ξέφυγες από τους αντάρτες που σε κυνηγούσαν, που πέρασες κατοχή, πείνα, κακουχίες, τόσες δυστυχίες και τόσα δεινά, ταλαιπωρήθηκες τόσο στη ζωή σου μανούλα μου και ένιωθες ντροπή όταν γύριζες και μου έλεγες πολλές φορές ….(Αχ πως κατάντησα εγώ έτσι, πως έφτασα σε αυτό το σημείο, σα μωρό παιδί, ντρέπομαι τόσο………… πως καταντάει ο άνθρωπος….)  κι εγώ σου έλεγα πάντα, (μη λες βλακείες μωρέ μαμά… ούτε να το σκέφτεσαι………..) όταν σε φρόντιζα στα νοσοκομεία.
Μου λείπεις ΜΑΜΑ μου λείπεις πολύ κι ακόμη είμαστε στην αρχή………  δε ξέρω τι θα κάνω αργότερα πως θα το αντέξω…..  Δε φεύγεις ούτε ένα λεπτό της ημέρας από τη σκέψη μου να ξέρεις… ότι κάνω, όπου σταθώ, ότι πω, ότι σκεφτώ έχει σχέση γύρω από εσένα. Ώρες ώρες έχω την μυρωδιά σου δίπλα μου… Όπου κοιτάξω βλέπω εσένα. Σπίτι μου κάθε γωνιά, μου θυμίζει εσένα. Το ίδιο και στο σπίτι σου. Εδώ καθόσουν, εδώ άπλωνες τα ρούχα, εδώ μαγείρευες, εδώ μου έφτιαχνες τον καφέ όποτε ερχόμουν σπίτι σου. Σου έλεγα (άσε με να τον φτιάξω εγώ, κάτσε κάτω εσύ δε μπορείς να σταθείς….)….. (ΟΧΙ εσύ να κάτσεις κάτω εγώ θα στον φτιάξω ) έλεγες…..  Που ήσουν να μου φτιάξεις πάλι τον καφέ μου εκείνο το μαύρο βράδυ της περασμένης Πέμπτης  11 Αυγούστου όταν μπήκα στον άχαρο ρόλο να έρθω σπίτι σου ενώ εσύ πάλευες με τον Χάρο κι εγώ είχα τον άχαρο ρόλο να πρέπει να διαλέξω τα τελευταία ρούχα σου που θα φόραγες στο μεγάλο ταξίδι…………. Άνοιξα τις ντουλάπες σου που είχα σχεδόν 27 χρόνια να ανοίξω και κοίταζα τα ρουχαλάκια σου τόσο ωραία τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα και ήταν σα να μου μιλούσαν. Κοίταξα το κρεβάτι σου. Την μεριά σου που κοιμόσουν και ήθελα να ξαπλώσω εκεί να τους διώξω όλους και να κοιμηθώ στην μεριά σου το βράδυ αυτό, μπας και έρθεις και με αγκαλιάσεις και κοιμηθώ στην αγκαλίτσα σου…
Δεν ξέρω μαμά αν πρέπει να θυμώσω με τον ΘΕΟ που ενώ τον παρακάλαγα νύχτες και μέρες κλαίγοντας και προσευχόντας να σε λυπηθεί  και να ξυπνήσεις από το κώμα που είχες πέσει, να ξαναέβλεπα τα ματάκια σου να με κοιτάνε, να ξανά άκουγα τη φωνούλα σου πάλι, αυτός δε με άκουσε…….. δε με λυπήθηκε……… δε σε λυπήθηκε………….. και σε πήρε μακριά μου………………………
Ώρες ώρες πάλι σκεφτόμουν πως είναι ίσως εγωιστικό να ζητάω να ‘’ξυπνήσεις’’ μετά από αυτό……… ίσως ξυπνούσες ένα φυτό, ένα άβουλο πλάσμα, ίσως με πλήρη παραλυσία και δε ξέρω εάν θα μπορούσα να το αντέξω αυτό να σε βλέπω να βασανίζεσαι και να λιώνεις μέρα με την ημέρα έτσι…. Ίσως ήταν πολύ πιο οδυνηρό και αβάσταχτο σίγουρα, οπότε πως μπορώ να ζητάω κάτι τέτοιο εγωιστικά….  μόνο και μόνο να λέω πως ζεις ενώ στην ουσία θα ήσουν καταδικασμένη σε αργό μαρτυρικό θάνατο……..  Ενώ εσύ μανούλα μου δεν μας βασάνισες καθόλου… δεν μας κούρασες καθόλου…  Μόλις δυο εβδομάδες μας ‘’κούρασες’’ μόνο… λες και έκανες κάποια μυστική συμφωνία με το σύμπαν να μην μας ταλαιπωρήσεις καθόλου και να φύγεις γρήγορα και ανέξοδα………
Άραγε μας άκουγες εκεί στην εντατική που σου μιλάγαμε; Μακάρι να ήξερα αν με άκουγες αν ένιωθες την παρουσία μας έστω και για μια φορά…….. Πόσο θα ήθελα να ήξερα τι συμβαίνει στο μυαλό του ανθρώπου και στο υποσυνείδητο και συνειδητό μέρος του εγκεφάλου του όταν έχει πέσει σε κώμα……. το μυαλό του υπάρχει; Kι αν υπάρχει που βρίσκεται άραγε.. σε τι φάση; Μπορεί να ακούει κι ας μη μπορεί να ανταποκριθεί;  Ατέλειωτα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα…………… Μόνο εσύ ξέρεις την απάντηση……. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε αν ξανασυναντηθούμε όπως λένε τα ευαγγέλια να μπορέσεις να μου δώσεις τις απαντήσεις…………….
Εύχομαι να είναι όντως έτσι όπως μας λένε μια ζωή στην θρησκεία μας, εκεί που βρίσκεσαι τώρα… Να είσαι σε ένα ωραίο φωτεινό καταπράσινο μέρος, όπου δε θα πονάς πλέον, δε θα υποφέρεις, δε θα κλαις, δε θα στενοχωριέσαι και θα είσαι αγκαλιά με τους γονείς σου και με όσους αγαπούσες …. Αυτό μόνο παρακαλάω….  Και ξέρεις τι άλλο θέλω μωρέ μαμά;;;  Μια χάρη θέλω από εσένα….  Να γίνεις ο φύλακας άγγελος μας και να μας προσέχεις όλους μας και να μας φροντίζεις από εκεί ψηλά…. Μπορείς να το κάνεις αυτό σε παρακαλώ;;; Σε ικετεύω…..  και κάτι ακόμη….  Θέλω να μη σταματήσεις να με συμβουλεύεις και να μου μιλάς πάντα μέσα μου. Να έχουμε κάτι σαν ένα μαγικό κώδικα επικοινωνίας οι δυο μας… Να σου μιλάω εγώ ανοιχτά κι εσύ να μου απαντάς μυστικά μέσα μου κι εγώ να σε ακούω… να σε νιώθω….. Μπορώ;;;;
Σάμπως και τώρα δε σου μιλάω κάθε στιγμή; Σου λέω κάθε πρωί την καλημέρα μου μπροστά στη φωτογραφία σου και την καληνύχτα μου πάντα πριν ξαπλώσω. Σου μιλάω διαρκώς για όλα λες και με ακούς……… κοιτάω τη φωτογραφία σου να.. όπως τώρα… και άλλοτε σου χαμογελώ, άλλοτε σου τα χώνω που βιάστηκες να φύγεις…………
Προχθές περπατούσα στο δρόμο… και άκου να δεις τι έπαθα…………. Πίσω μου ερχόταν μια μάνα με το κοριτσάκι της… δεν τις έβλεπα αλλά άκουγα τον διάλογο μεταξύ τους…. Άκουγα την μικρή να ρωτάει διάφορα τη μαμά της με την παιδική αφέλεια και περιέργεια και να τη ζαλίζει διαρκώς… ‘’Μαμά .. αυτό.. μαμά εκείνο…’’ και για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα ένα τσίμπημα στην καρδιά……….. Ζήλεψα μαμά….  Ζήλεψα το μικρό παιδάκι που μπορεί και προφέρει τη λέξη ΜΑΜΑ …….. ενώ εγώ δε θα μπορέσω να την ξανά προφέρω ποτέ μου………. Ένιωσα ένα απέραντο κενό εκείνη τη στιγμή λες και κάποιος μου στέρησε με τη βία ότι πολυτιμότερο είχα………  βούρκωσα μαμά… τ’ ακούς;;  Θύμωσα που εγώ δε θα μπορέσω πλέον να ξαναπώ αυτήν τη λέξη………. Ένιωσα απίστευτη ορφάνια………………………………………………….
Κάθε μέρα σχεδόν σε έπαιρνα τηλέφωνο. (έλα ΜΑ…. Τι κάνεις;) ΜΑ, σε έλεγα τις πιο πολλές φορές εν συντομία χαϊδευτικά….  (έλα κοριτσάκι μου ) μου απαντούσες……..  Τώρα κοιτάω βουβή το τηλέφωνο κάθε μέρα και από τη μια μου έρχεται να το σπάσω κι από την άλλη λέω…. ‘’τώρα εγώ ποιον θα λέω μαμά………. Ποιος θα με λέει κοριτσάκι του με τόση αγάπη………..’’ και μετά αναθεματίζω την στιγμή που άφησα τόσες μέρες να περάσουν στη ζωή μας που δε σε πήρα τηλέφωνο, ή που δεν ήρθα να σε δω… γιατί είχα τόσες άλλες υποχρεώσεις  και αναρωτιέμαι πόσο ΜΑΛΑΚΕΣ είμαστε τελικά εμείς οι άνθρωποι που αφήνουμε το χρόνο να κυλάει έτσι ανάμεσα μας νομίζοντας πως θα ζούμε αιώνια…. Και πως θα έχουμε ίσως την πολυτέλεια να έχουμε τους γονείς μας όποτε γουστάρουμε για να τους τηλεφωνήσουμε , για να τους συναντήσουμε για.. για…. για…..  που να σκεφτεί το φτωχό κεφάλι μας πως η ζωή είναι ένα γραμμάτιο και ποτέ δε ξέρουμε πότε θα λήξει…. Και που να φανταστούμε τελικά πως μια μέρα θα ξημερώσει και τότε θα ψάχνουμε όλες αυτές τις στιγμές που δε ζήσαμε ……… αλλά μάταια……………….. ΑΡΓΑ…  ‘’ΛΥΠΟΥΜΕΘΑ ΚΛΕΙΣΑΜΕ’’ …….. θα λέει η ταμπέλα …………..
Μη με κοιτάς έτσι μωρέ μαμά….  Σε παρακαλώ…….. εντάξει μπορεί να λέω βλακείες το ξέρω… αλλά πίστεψε με ότι σου γράφω απόψε είναι μέσα από την ψυχή μου βγαλμένα…. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να στα πω, ή να υπήρχε λέει ένα τηλέφωνο να σε πάρω κι εσύ ας μην μου απαντούσες μόνο να με άκουγες………….
Μαμά κάθε μέρα στο λέω από τότε από εκείνη τη ριμάδα μέρα που σε αντίκρισα σε κώμα… από τότε σε παρακαλώ κάθε στιγμή να έρθεις στα όνειρά μου να μου πεις τι έγινε, να μου πεις που είσαι, να μου πεις αν με ακούς, αν , αν, αν……….  κι εσύ δε το έκανες ως τώρα παρά μια φορά μόνο που σε είδα για πολύ λίγο ντυμένη στα μαύρα, να βαδίζουμε πλάι πλάι στο χωριό… εγώ λες και είχαν τσιμέντο τα πόδια μου τόσο βαριά τα ένιωθα σε κάθε προσπάθεια να βαδίσω…. Περάσαμε κουβεντιάζοντας μπροστά από το μέρος που γεννήθηκες και μετά βρεθήκαμε δίπλα από το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων εκεί στο πρώην πατρικό σου δίπλα, μπροστά λέει  σε μια στενή παλιά ξύλινη πορτούλα που  μετά βίας χωρούσες να περάσεις… εγώ πέρασα…  και σου φώναζα να περάσεις κι εσύ… αλλά εσύ έμενες πίσω… δεν πέρναγες…. Κι εγώ σου έλεγα ‘’έλα, περνάς……..’’ και εκεί ξύπνησα…  αυτή ήταν η μοναδική φορά που σε είδα στον ύπνο μου εκείνες τις μέρες και μετά από μια μέρα νομίζω, έφυγες………….  Τελικά δεν πέρασες την πορτούλα μαζί μου…………..
Να έρχεσαι μανούλα μου σε ικετεύω,, να έρχεσαι να μου μιλάς… να με μαλώνεις να μου λες τα στραβά και τα καλά μου όπως πάντα…. Κι εγώ σου υπόσχομαι πως δε θα ξανά νευριάσω και δε θα σου ξανά φωνάξω  ‘’ώχουυυ!!!!! Αμάν ποια!!!! ‘’ Να μην με αφήσεις ποτέ μανούλα μου… γιατί είναι αβάσταχτος αυτός ο χωρισμός….  Δε μπορώ να σου αφήσω το χεράκι , όπως δε στο άφησα και εκείνη τη μέρα που εσύ ήσουν διασωληνωμένη στο καταραμένο νοσοκομείο και περιμέναμε οι δυο μας ώρες ατελείωτες που φάνηκαν αιώνας το ΕΚΑΒ να έρθει να σε πάρει για Αθήνα…  Σου μιλούσα, θυμάσαι; Σου τραγουδούσα, σε χάιδευα, σου κρατούσα τρυφερά το χεράκι ελπίζοντας σε μια μικρή αντίδραση σου έστω…  αλλά εσύ ήσουν ήδη ‘’αλλού’’…………. Το θαύμα που ήλπιζα δεν ήρθε ποτέ…………. Τα ματάκια σου όσο κι αν σε παρακαλούσα επί 12 μέρες δεν τα ξανά άνοιξες  να με κοιτάξεις……… και το χέρι μου, μου το άφησες μαμά……… και τώρα εγώ νιώθω πιο ορφανή και από τα ορφανά……….
Μανούλα μου πέρασε η ώρα… πήγε 1.26π.μ ξημερώνει Παρασκευή… όπως την περασμένη Παρασκευή που μας άφησες….  Θέλω τόσα πολλά να σου πω ακόμη που έχω χάσει τον ειρμό μου ειλικρινά…. Αν συνεχίσω να σου γράφω θα μας βρει παρέα το πρωί… εμένα εδώ πάνω στο λάπτοπ κι εσένα δίπλα μου να με κοιτάς μέσα από το κάδρο… Σε κούρασα το ξέρω. Ξέρεις κάτι μαμά;; Φοβάμαι μήπως ισχύουν όλες αυτές οι βλακείες που ακούγαμε μια ζωή… πως τάχα ο νεκρός δεν ησυχάζει… δεν τον αφήνουμε να αναπαυθεί αν του τα πρήζουμε διαρκώς…. Και άλλα τέτοια…  δε ξέρω κατά πόσο ισχύουν όλα αυτά… αν ναι, σου ζητώ ταπεινά συγνώμη που σε στενοχωρώ… Αν όχι, να ξέρεις πως όποτε νιώθω την ανάγκη να σου γράφω, θα το κάνω….  Κι ας σου μιλάω κάθε ώρα… δεν έχει σημασία…  εγώ μέσα μου θα πιστεύω πως υπάρχει μια δύναμη, κάτι σαν τον Θεό ΕΡΜΗ τον αγγελιαφόρο και θα έρθει να πάρει το γράμμα μου και να στο παραδώσει…
Σ’ αφήνω  μαμά… πάω να βάλω κι άλλο λαδάκι στο καντήλι σου για να μην σβήσει , να φιλήσω τη φωτογραφία σου και να πάω να ξαπλώσω ελπίζοντας πως απόψε θα σταθώ τυχερή και ίσως έρθεις στα όνειρά μου στον ελάχιστο ύπνο που κάνω πλέον…
Καληνύχτα μανούλα……………
Σ΄ ΑΓΑΠΩ…….
Το κοριτσάκι σου…………….
19 / 8 / 2016
Χρύσα Μπαλαμπάνη


Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

ΕΣΒΗΣΕ Ο ΗΛΙΟΣ ΜΟΥ ΠΛΕΟΝ………………………………



             
 Δε ξέρω αλλά όποτε πνίγομαι και νιώθω σαν αγρίμι στο κλουβί θέλω να ξεσπάσω να κλάψω, να ουρλιάξω…
Ελάχιστες φορές το κάνω…  δε ξέρω… ίσως αν το έκανα στην ένταση που θα μου βγει θα με κλείνανε μέσα… έτσι μου  βγαίνει να γράφω… να βγάζω όλα αυτά που ου κόβουν την αναπνοή, που με πνίγουν σαν θηλιές στο λαιμό… το χέρι μου λες κ από μόνο του οδηγείται να γράφει… να γράφει... να γίνει η φωνή μου… τα χείλη μου που δε μιλάν… η ψυχή μου που ματώνει και σπαράζει…
Ίσως είναι και ένα είδος  ψυχοθεραπείας κι αυτό… ποιος ξέρει… είναι κάτι που με βοηθάει να βγάλω από μέσα μου όλα αυτά που με πνίγουν και δε μπορώ να τα πω. Θα ήθελα να είχα τη δύναμη και φυσικά το χρήμα πάνω από όλα να άνοιγα την ψυχή μου σε κάποιον που θα με καταλάβει ίσως… κάποιον που ξέρει πώς να με ‘’ξεκλειδώσει’’ … αλλά δυστυχώς δε γίνεται… Βλέπεις άλλοι άνθρωποι λειτουργούν με ένα τρόπο Ωχαδερφισμού, άλλοι με ξεσπάσματα και άλλοι συσσωρεύουν πολλά μέσα  τους , κλείνονται στον εαυτό τους  ή μαζεύουν πολλά μη μπορώντας να τα ‘’αδειάσουν’’ κάπου  για τον άλφα η βήτα λόγο ή παλεύοντας να φανούν δυνατοί  στυλοβάτες και έρχεται κάποια στιγμή που όλα όσα μαζέψανε  ξεχειλίζουν από μέσα τους και τότε βαράνε σειρήνες στη ψυχή τους. Ή έχουν βίαια ξεσπάσματα  ή κατρακυλούν σε σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής και χάνονται σε ένα δικό τους κόσμο…. Δεν το θέλουν… όχι… δεν ήταν το όνειρο τους αυτό, να εγκλωβιστούν σε μια ψυχή που παλεύει και παιδεύεται, αλλά όλα γίνονται τόσο απότομα, τόσο ξαφνικά που ούτε και οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται πως και γιατί…. Λένε πως οι πολύ ευαίσθητες  ψυχές είναι αυτές που κινδυνεύουν και που τελικά καταλήγουν να παλεύουν με τους δαίμονες….
Δαίμονες που σου τρώνε λαίμαργα τη ψυχή  κάθε μέρα… 

Τρίτη 26 / 7 / 2016 ένα τηλεφώνημα που με έστειλε στον άλλο κόσμο κ με ξαναέφερε. Ένιωσα να χάνω τον κόσμο γύρω μου. Να αδειάζει όλο το αίμα από μέσα μου με μιας…  ΠΑΝΙΚΟΣ… ΑΠΟΣΤΑΣΗ… ΑΙΜΑ… ΠΟΝΟΣ… ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.. ΑΠΟΓΝΩΣΗ.. ΠΡΟΣΕΥΧΗ… Πρώτο σκίσιμο ψυχής…. Κλάμα και οδυρμός…. Τα χείλη να ψελλίζουν μόνο…  τις ίδιες λέξεις σα χαλασμένη ταινία…. ΘΕΕ ΜΟΥ ΑΣ ΠΡΟΛΑΒΩ!!!! ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ………..
Χείλη ξερά.. μάτια με βλέμμα απλανές χαμένο… ανάσα….. ποια ανάσα…..? φωτιά και λάβα έβγαινε από μέσα μου…. και μου έκαιγε τα σωθικά. Μεσάνυχτα και κάτι…. Τρέχοντας  στα επείγοντα ενός επαρχιακού νοσοκομείου… ανοίγω πόρτες … μπαίνω σα σίφουνας ψάχνω παντού.. δε τη βλέπω πουθενά… η αδρεναλίνη χτυπάει 10 φορές το κόκκινο… και τότε φτάνει το ασθενοφόρο…. Μετά από εμάς.. που εμείς ήρθαμε από ΑΘΗΝΑ!!!!! Δεν υπήρχε ελεύθερο ασθενοφόρο λένε……………. Τρέχω … τη βλέπω να τη βγάζουν…  πλημμυρισμένη στο αίμα να τρέχει από παντού στο πόδι… το βλέμμα της χαμένο… νιώθω τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου… έπαθα το πρώτο ΣΟΚ.. η εικόνα της αυτή θα μου μείνει χαραγμένη μέσα μου όσο ζω. Εξωτερικά ιατρεία χειρουργικό.  Να μου φωνάζουν ΠΕΡΑΣΤΕ ΕΞΩ….  Εγώ να μην την αφήνω να της μιλάω… ‘’ΜΑΜΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ? ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΔΕ ΣΕ ΑΦΗΝΩ’’ Να με κοιτάει σα χαμένη… είχε χάσει πολύ αίμα. Έσπασε αγγείο στο πόδι και είχε ακατάσχετη αιμορραγία. Την ράψανε της κάνανε κάτι και μετά από 3 ώρες μας διώξανε….  Πάρτε την .. Μα έτσι απλά? Αν συμβεί κάτι? Δε συμβαίνει πάρτε την…. Να είμαι νύχτα αργά χωρίς μέσον με έναν πατέρα να τρέμει από το ΣΟΚ που την είδε έτσι και που δεν ήξερε πώς να σταματήσει ένα αίμα που πεταγόταν σα πίδακας.. παίρνω τηλέφωνο ένα  ραδιοταξί να τη μεταφέρουμε πίσω εκεί στο σπίτι που μένανε…  φτάνουμε κοντά 3πμ. Με το ζόρι την ανέβασα επάνω… όρθια…  έτοιμη να διαλυθεί… ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΟΚ!!!! Βρίσκω ένα σπίτι μέσα στο αίμα παντού…  αν δεν ήξερες θα έλεγες πως είχε γίνει φόνος εκεί μέσα… τόσο αίμα δεν είχα δει μαζεμένο… να καθαρίζω το αίμα της μάνας μου με τα χέρια μου και να σπαράζει το είναι μου όλο… βουβά γιατί δεν έπρεπε να την ταράξω.. δεν έπρεπε να συγχύσω περισσότερο τον πατέρα ο οποίος έτρεμε σα το ψάρι…. Πνίγηκα… ένιωσα να καταπίνω αναμμένα κάρβουνα  και να μη μπορώ να ουρλιάξω…  Τελείωσα… καθάρισα… την άλλαξα πάνω  από τρεις φορές την έβαλα να ξαπλώσει…  επιτέλους έδωσε ο Θεός και ξημέρωσε…  Λιώμα, κομμάτια σωματικά μα κυρίως ψυχικά… Ένιωσα να με πλακώνει το ταβάνι… να νιώθω να με καταπίνει το σπίτι.. να κόβεται η ανάσα μου.. ήθελα να φύγω μακριά να μη βλέπω τίποτα…  Αφού έμεινα ως αργά το απόγευμα Τετάρτης και αφού ‘’σιγουρεύτηκα ‘’ πως είναι καλά με τα ράμματα και  τους επιδέσμους  είπα να φύγω να γυρίσω πίσω Αθήνα σπίτι μου να ηρεμήσω από όσα έζησα… Ο πατέρας μου σα να το΄χε προαίσθημα μου λέει.. ‘’μείνε κανά δυο μέρες ακόμη δε μπορείς?’’ Εγώ όμως ήθελα να φύγω… να μπορέσω να ουρλιάξω  να σπαράξω ,να βγάλω από μέσα μου όλα αυτά που με πνίγαν…. και δε μπορούσα να το κάνω εκεί… ‘έφυγα και αυτό θα το κουβαλώ μέσα μου για πάντα να με πνίγει … γιατί την άφησα… γιατί δεν έκατσα έστω μια μέρα ακόμη…  ως την επόμενη που ήταν ίσως η μοιραία… 
Θα παλεύω μια ζωή με τη συνείδηση μου και οι δαίμονες θα με τρώνε κάθε μέρα που έφυγα … αλλά την άφησα καλά…
Πέμπτη πρωί. 28 / 7 / 2016. 14 ώρες μετά που έφυγα…. Κατεβαίνει ο πατέρας να πάει για ψωμί στο φούρνο…  δε παίρνει κλειδιά … γυρίζει, χτυπάει δεν ανοίγει κανείς… ίσως είναι στο μπάνιο.. σκέφτεται… μετά από λίγο ξαναχτυπάει … τίποτα… τον ζώσανε τα φίδια… σα να ακούει κάτι από μέσα…  μια φωνούλα από πολύ μακριά… να ψελλίζει ‘’Γιώργο…. Δεν είμαι καλά’’………….. ΠΑΓΩΜΑΡΑ… ΠΑΝΙΚΟΣ….  Τι να κάνει? Χτυπάει  στους απέναντι…  καλούνε κλειδαρά να έρθει να ανοίξει…  ο πατέρας δεν άντεχε να περιμένει τον κλειδαρά… ήξερε πως κάτι κακό θα βρει…  τρελαίνεται.. πάει στο διπλανό διαμέρισμα και πηδάει το διαχωριστικό ανάμεσα από τα διαμερίσματα και κάτι σίδερα και αιωρείται στον αέρα στον πέμπτο όροφο παρόλα τα 83 του χρόνια τους ιλίγγους που έχει και τις αρρυθμίες  καρδιάς… και καταφέρνει να μπει μέσα στο σπίτι…  ΣΟΚ… τη βρίσκει μπρούμυτα πεσμένη στο πάτωμα μέσα σε μια λίμνη αίματος.. είχε σπάσει πάλι το ίδιο αγγείο στο πόδι είχε ακατάσχετη αιμορραγία πάλι , αδύναμη όπως είναι ζαλίστηκε και έπεσε με τα μούτρα κάτω, σκίζοντας κεφάλι , χέρι από πάνω ως κάτω και πόδι… από παντού αιμορραγούσε….  Έχασε τον κόσμο γύρω του…. Τρελάθηκε!!!! Εδώ θέλω να πω πόσο αναίσθητοι άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας……………
Δύο γειτόνοι δίπλα τους οι οποίοι είδαν τι συμβαίνει… μπήκαν μέσα και την είδαν…. ΚΑΝΕΙΣ δεν έτρεξε να βοηθήσει.. να την σηκώσουν να δώσουν μια μικρή βοήθεια κάτι…. Και το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ???? Ο ένας γείτονας είναι ΙΑΤΡΟΣ ΜΙΚΡΟΒΙΟΛΟΓΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!! και δεν πήγε καν να δώσει πρώτες βοήθειες… σαν ιδικός σαν ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ!!!! Δεν πάτησε καν….  Βλέπει δυο γερόντια , ακούει τι γίνεται… βλέπει τον πανικό, το ΑΙΜΑ και εξαφανίστηκε…. σπιτάκι του………………… που ίσως αν έδινε κάποιες πρώτες βοήθειες δε θα χανόταν πολύτιμος χρόνος………… ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΘΙΚΙ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ……….. έρχεται τώρα…  έφτασε και ο κλειδαράς που καλέσανε… βλέπει τον πανικό. Μπαίνει μέσα στο σπίτι  αφού φυσικά είχε μπει ο πατέρας μου και βλέπει την μάνα μου πεσμένη σε μια λίμνη αίματος.. βλέπει δυο γερόντια σε αυτή τη κατάσταση και χωρίς να έχει κάνει ΤΙΠΟΤΑ δεν πείραξε καν τη πόρτα γυρνάει ψυχρά και ζητάει από τον πατέρα μου 50 ΕΥΡΩ για τον ΚΟΠΟ ΤΟΥ!!!!! Μα δεν έκανες τίποτα… του λέει ο πατέρας μου… και βλέπεις την κατάσταση……..  ΕΓΩ ΤΟΣΑ ΠΑΙΡΝΩ…  ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΑ 50 ΕΥΡΩ….  Τι να κάνει κι αυτός …του τα δίνει…. ΦΥΣΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ!!!!!! Δε σεβάστηκε τίποτα ο ΑΛΗΤΗΣ!!!! Ούτε πως είχε δυο γερόντια μπροστά του, ούτε πως η μια χαροπάλευε μπροστά στα μάτια του … και ζήτησε στη ΨΥΧΡΑ 50 ΕΥΡΩ λες και ήταν γιατρός και έκανε ιατρική επίσκεψη… και μάλιστα χωρίς να αγγίξει καν τη πόρτα… δε χρειάστηκε!!!!!!! ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΜΕ ΑΙΜΑ!!!!! Δεν ξέρω ποιος ήταν αλλιώς μα την ΠΑΝΑΓΙΑ  θα πήγαινα να τον βρω και θα τον σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια το ομολογώ και το ΕΝΝΟΩ!!!!!
Πως με ‘τρωγε εμένα και παίρνω τηλέφωνο να δω τι κάνουν πως πήγε η μαμά με το πόδι τη νύχτα και αν είναι καλά…  9.15πμ Πέμπτης…  ‘’καλημέρα μπαμπά τι κάνετε τι κάνει η μαμά?’’ και αντί της απάντησης …’’καλά είμαστε…’’ ακούω μια φωνή πανικόβλητη με λυγμούς… να μου λέει…  ‘’ ΠΑΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΦΕΥΓΕΙ……………’’ Εκεί είναι που σταματάει ο χρόνος μαζί με την αναπνοή και νιώθεις πως έχει αδειάσει όλο το αίμα από μέσα σου μεμιάς…… Νιώθω να μου κόβονται τα πόδια… μαζί με ένα μαχαίρι να μπήγεται καυτό στο στομάχι μου  και να με σκίζει ως πάνω στα δύο… η αναπνοή να μη βγαίνει η φωνή το ίδιο… και το κορμί να μη λειτουργεί… ΠΑΝΙΚΟΣ, ΣΟΚ, ΤΡΕΛΑ, ΑΠΟΣΤΑΣΗ, ΠΩΣ, ΓΙΑΤΙ, ΤΙ… ΟΧΙ ΘΕΕ ΜΟΥ… όλα μαζί να μου πατάνε μαχαιριές στη ψυχή  απανωτές…. Πνίγομαι… ουρλιάζω… κλείνω τηλέφωνο και χτυπιέμαι … μελανιάζω.. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΩ…. ΝΙΩΘΩ ΠΕΘΑΙΝΩ…. ΧΑΝΟΜΑΙ…. Τι να κάνω… πώς να πάω εκεί.. θα την προλάβωωωωω????????? Γιατί πάλι ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙ???????? ΣΕ ΠΑΡΑΚΛΑΩ ΑΣ ΤΗ ΠΡΟΛΑΒΩΩΩΩΩ………… όλα αυτά σε δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνας….. τι να κάνω ποιον να ειδοποιήσω …. Πως????? Φοράω ότι βρίσκω μπροστά μου παίρνω με λυγμούς και φωνή σπασμένη τον γιο μου… ΤΡΕΧΑΑΑΑ Η ΓΙΑΓΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΙΙΙΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩΩΩΩΩ……………
Τρέχαμε με το αμάξι οι δυο μας με 190 στην ΕΘΝΙΚΗ …  σε μια στιγμή δυο αυτοκίνητα σε απόσταση αναπνοής μπροστά μας…  μια μαλακία του μπροστινού και ξαφνικά βλέπω μπροστά μου τον ΧΑΡΟ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ………………… Αυτό ήταν…. Σκοτωθήκαμε σκέφτηκα ….  ΕΔΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΕ ΛΥΠΗΘΗΚΕ ΜΑΛΛΟΝ… ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΦΥΛΑΞΕ…. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΩ ΑΛΛΙΩΣ… ΠΕΡΑΔΜΑΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΑΜΑΞΙΑ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΤΡΙΧΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ…. ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΡΑΚΑΡΟΥΜΕ……. ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑ…. ΝΟΜΙΖΧΑ ΖΩ ΣΕ ΕΝΑ ΘΡΙΛΕΡ ΚΑΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ…………….. Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΙΠΟΤΑ…. ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΕΙΔΑ ΤΟ ΨΑΡΟ ΜΠΡΟΣΔΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΧΕΡΙ, ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΞΥΣΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΑΜΑΞΙΑ…………. Κλείνω τα μάτια και δε πιστεύω αν όσα ζω είναι αλήθεια η ένα κακό όνειρο….. 
Φτάσαμε … νοσοκομείο … εδώ που έζησα το πρώτο ΣΟΚ όταν την είδα προχθές βράδυ… ΘΕΕ ΜΟΥ ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΠΑΛΙ…. Τρέχω ξανά στο χειρουργικό μπαίνω σα το σίφουνα μέσα… με πετάνε έξω με φωνές….. προλαβαίνω ίσα να την δω… μέσα στα αίματα παντού.. πρησμένη… να τρέχει αίμα παντού.. το βλέμμα της απλανές… 
Νάτοι πάλι οι δαίμονες…   της ψυχής μου… ήρθαν πάλι… με κατασπαράζουν και γελάνε…  τους ακούω… τους νιώθω να μου σκίζουν τη ψυχή…. Κρύος ιδρώτας έχει λούσει το κορμί μου… που εναλλάσσετε με καυτό ιδρώτα στο λεπτό… ταχυπαλμία… αυτό είναι η καρδιά μου με εγκαταλείπει σκέφτομαι…….. ξηροστομία… .. τρέμουλο…. Σφίξιμο… όλα μαζί σα βελόνες μου τρυπάνε το κορμί και τη ψυχή….
Τι να κάνω??? Να στηρίξω τον πατέρα μου ο οποίος ήταν χαμένος  και σε κατάσταση ΣΟΚ με όλα αυτά που είδε και έζησε μέσα σε 24 ώρες? Να σταθώ στα πόδια  μου μην καταρρεύσω….? Εμένα ποιος θα με στηρίξει??????????? Η ώρα περνάει αργά και τόσο βασανιστικά όσο βασανιστικά οι δαίμονες ξεσκίζουν τη ψυχή μου…. Μετά από ώρες την ανεβάζουν σε δωμάτιο νοσηλείας…. Επιτέλους θα τη δω!!!!! ΘΕΕ ΜΟΥ πως κατάντησες έτσι βρε μαμάααααα??????? Ράμματα το κεφάλι.. . ένα τραυμοπλάστ μες τα αίματα να στάζουν στο μάτι… αίματα στα μαλλιά παντού… ράμματα στο χέρι σκισμένο από πάνω ως κάτω… ράμματα στο πόδι… σκισμένο.. , αγγείο τρύπιο ξανά…  ΦΟΒΟΣ ΠΟΝΟΣ στα μάτια της και ένα γιατί στα χείλη της…. Πεταλούδες να τρυπάνε τα αδύναμα χεράκια της παντού μη μπορώντας να βρουν φλέβα..  ορό… από την μια… αντιβίωση από την άλλη…  να πονάει παντού…. Να ματώνει παντού…  αιματοκρίτης πολύ χαμηλός… πώς να μην είναι δε 24 ώρες έχασε τόσο αίμα………. Της βάζουν και αίμα μια φιάλη…. Την βλέπω έτσι ξανά ΣΟΚ…….. ξανά ματώνει η ψυχή μου… ξανά να παλεύω να διώξω τους δαίμονες από μέσα μου που με ξεσκίζανε……..  ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΚΑΤΑΤΑΣΗ ΤΗΣ………… μου είπανε………. Αναγκάζομαι να ειδοποιήσω την αδερφή μου ….. ΠΑΝΙΚΟΣ………. ΘΕΕ μου θα προλάβει να έρθουν? Θα αντέξει? Μήπως δε τη προλάβουν ζωντανή??? ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΟΙ ΩΡΕΣ …  Δίπλα της να της κρατάω το χεράκι της διαρκώς … να βλέπω το αίμα να στάζει…. Να προσπαθώ να στηρίξω και τον πατέρα μου που έκλαιγε…. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ ΗΛΙΘΙΑΑΑΑΑ… ΜΗ ΚΛΑΨΕΙΣ……. ΚΡΑΤΗΣΟΥ…. ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΧΘΕΣ… ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΣ ΜΟΝΟΥΣ…. ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΘΑ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑΤΕ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΔΕ ΘΑ ΧΑΝΟΤΑΝ ΤΟΣΟΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ… ΔΕΝ…. ΔΕΝ…….. ΔΕΝ……  να μου ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι μου η συνείδηση μου………………. Οι τύψεις να κάνουν πάρτι μέσα στο μυαλό μου…….. οι δαίμονες να με πετσοκόβουν μέσα στη ψυχή μου κι εγώ να νιώθω πως βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά σε έναν βούρκο ……
Δεν έφυγα λεπτό από κοντά της … (η αδερφή μου ήρθε μετά από ώρες ταξιδιού πανικόβλητη και αυτή… ) Ήθελα εγώ να μείνω δίπλα της και τη νύχτα…. Μετά από 24 ώρες δίπλα της αληθινό ψυχικό ράκος  έφυγα να πάω στο μικρό σπιτάκι να ξεκουραστώ λίγο για να ξαναγυρίσω μετά…  φύγαμε με τον πατέρα μου… στο δρόμο μου είπε άλλο ένα περιστατικό ‘’ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ’’…………  Το ασθενοφόρο που κάλεσε να έρθει να την παραλάβει  τη δεύτερη φορά… έτυχε να είναι ο ίδιος οδηγός και η ίδια τραυματιοφορέας με την πρώτη φορά που την πήρανε….  Ο ΠΟΥΣΤΗΣ ΟΔΗΓΟΣ γιατί περί ΠΟΥΣΤΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ και λέγοντας τον και πούστη του δίνω και αξία του ΜΑΛΑΚΑ….. βλέποντας τους πάλι γυρνάει και λέει στον πατέρα μου με θράσος…. ‘’ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΕΣΑΣ ΘΑ ΑΣΧΟΛΙΟΜΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ? ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ??? ΤΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΤΟ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ? ΤΑΞΙ??? ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ? ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ ΑΝ ΜΑΣ ΠΙΑΣΟΥΝ!!!!!!!!!!!!! Ακούστε και φρίξτε με τον αλήτη!!!!! Βλέπει δυο γερόντια.. την μια αιμόφυρτη στο πάτωμα να χαροπαλεύει… και τον άλλον σε κατάσταση ΣΟΚ και τι γύρισε και τους είπε ΘΕΕ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!! Ποια ανθρωπιά??? Τι λειτούργημα κάνει αυτός ο άνθρωπος???? Έχει ψυχή μέσα του ή όχι??? Έφαγα φρίκη όταν το άκουσα !!!!!! ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΩΩΩΩΩΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΛΕΙΔΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΒΙΟΛΟΓΟ ΤΟΝ ‘’ΓΙΑΤΡΟ’’ ΤΟΥ ΚΟΛΟΥ που δε καταδέχτηκε ούτε σα γιατρός ούτε σα γείτονας να προσφέρει πρώτες βοήθειες…………….. ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΡΙΠΛΟ ΦΟΝΙΚΟ !!!!!!!!!!! και θα έχω και δίκιο………….. Κάτσε να δούμε τι θα γίνει με την μαμά πως θα πάει και θα δεις τι θα πάθουν αυτοί μετά από εμένα … ούρλιαζα…… ΤΡΕΙΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ…. ΤΡΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 3 ΜΕΡΕΣ ΠΑΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!!!!!!!!!
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 / 7 / 2016 Αφού ‘’ξεκουράστηκα’’  λίγο .. γυρίζω πίσω στο νοσοκομείο… 24 ώρες που είχα μείνει με την μάνα μου εκεί  πονούσε πολύ αλλά κατά τα άλλα ΟΚ μιλούσαμε μια χαρά… μου έλεγε διάφορα… της έδινα τα φάρμακά της…. Το απόγευμα που πήγα την είδα πολύ εξαντλημένη…. ΠΟΝΑΩ ΠΟΛΎ μου είπε…. Πρώτη φορά ζήτησε να της κάνουν ηρεμιστική….  Έτρεξα την ζήτησα…. Έδειξε να ηρεμεί επιτέλους και να αποκοιμιέται…  λέω στην αδερφή μου να φύγει να μείνω πάλι εγώ μαζί της το βράδυ…  αυτή δεν ήθελε… μαλώναμε ποια θα φύγει ποια θα μείνει…  η κούραση με είχε καταβάλει και αποφάσισα να φύγω εγώ… να μείνει αυτή και να πάω εγώ το πρωί… πήγα να φιλήσω τη μαμά μου να της πω καληνύχτα αλλά την είδα πως είχε βυθιστεί σε ύπνο και λυπήθηκα να την ταράξω…….  Που να ήξερα………………. Πως ήταν ίσως η τελευταία φορά που την έβλεπα ‘’ζωντανή’’ στα λογικά της………….. ένα τσίμπημα όμως μέσα μου εκείνη την ώρα α να με προειδοποιούσε…. Το ένιωσα ξεκάθαρα… απλά δε το αποκωδικοποίησα……….  Ένιωσα να με πειράζει που έφυγα χωρίς να την φιλήσω και να την καληνυχτίσω  αλλά έδειχνε επιτέλους να αποκοιμιέται  ήρεμα χωρίς πόνο και δεν ήθελα να την ξυπνήσω………….. φεύγω και γυρίζω σπίτι τους…. Εκεί που μένανε… αποκοιμιέμαι σα μολύβι από την κούραση….  Κάποια στιγμή μέσα τον βαθύ ύπνο μου νιώθω το κινητό μου να τρίζει εκεί δίπλα στο κεφάλι μου…..  με δυσκολία ανοίγω τα μάτια βλέπω 6 το πρωί … ακούω την αδερφή μου με αλλοιωμένη φωνή μέσα σε λυγμούς να μου λέει έλα γρήγορα………. Η μαμά δεν είναι καλάααααα…  κάτι έπαθε.. και να μη μπορεί να μιλήσει από το λυγμό και το σπαραγμό….  ΤΡΙΤΟ ΣΟΚ απανωτό !!!!!! Ξανά φτερούγισμα δυνατό στην καρδιά… ξανά ΠΑΝΙΚΟΣ και ΚΡΥΟΣ ΙΔΡΩΤΑΣ.  Πετάγομαι σα να πήρα φωτιά……………. ‘’ΤΙ ΕΓΙΝΕ??? ΗΡΕΜΗΣΕΕΕΕ ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙ’’ φεύγουμε με τον πατέρα μου σαν τρελοί αρπάζουμε ένα ταξί και φεύγουμε για τη διπλανή πόλη για το νοσοκομείο…  Βρίσκουμε την αδερφή μου να χτυπιέται α κατάσταση ΣΟΚ … Τη νύχτα η μάνα άρχισε να δείχνει ανήσυχη … να τραβάει τα καλώδια και τα σωληνάκια και να παραλογεί… να μην γνωρίζει να μην καταλαβαίνει … η αδερφή μου να τρέχει πανικόβλητη να βρει νοσοκόμες…  ΤΡΕΞΤΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΥΤΟΟΟΟΟ………. Να τους φωνάζει…….
                ‘’ ΜΗ ΚΑΝΕΤΕ ΕΤΣΙ… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ… ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ… ΕΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΡΟΙ’’’ η απάντηση της ΠΟΥΤΑΝΑΣ της νοσοκόμας εκεί….  Ξανατρέχει μετά από λίγο η αδερφή μου να φωνάξει.. άφαντες !!!!!! ΠΟΥΘΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΑ!!!!! Η μάνα είχε ήδη αρχίσει να χάνεται τον κόσμο της…. Να στραβώνει το στόμα…. ΤΡΕΧΤΕΕΕ ΚΑΤΙ ΕΠΑΘΕΕΕΕΕΕ να ουρλιάζει η αδερφή μου πανικόβλητη και τότε μόνο πήγαν αφού ξαναχάθηκε κι άλλος πολύτιμος χρόνος…. Την βγάλανε έξω από το δωμάτιο….  Η αδερφή μου ν οδύρεται από έξω μη ξέροντας τι συμβαίνει…. ΚΟΛΠΙΚΗ ΜΑΡΜΑΡΥΓΗ…  ΤΡΕΛΟΙ ΠΑΛΜΟΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ …  19,4 ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΒΑΡΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ…………… καμία επαφή με το περιβάλλον………………………………………………………….. μπαίνω μέσα τι να δω….. ξαναπαθαίνω  ΣΟΚ….  Βλέπω μια μάνα αγνώριστη!!!!!! Πως την άφησα χθες και πως τη βρίσκω σήμερα!!!!! Την αγκαλιάζω… της μιλάω…. ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΜΙΑ ΕΠΑΦΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ…………. Αρπάζω την αδερφή μου η οποία δεν έδειχνε καλά… από την άλλη ο πατέρας μου να κλαίει με λυγμούς έτοιμος να καταρρεύσει…  τρέχω φωνάζω τις νοσοκόμες ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ  ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΚΑΤΙ ΕΠΑΘΕ… ΠΑΡΤΕ ΤΗΣ ΜΙΑ ΠΙΕΣΗ………….
Η απάντηση???????????? ‘’ Δεν είναι περιστατικό του νοσοκομείου δε μπορούμε να ασχολιόμαστε μαζί της πάρτε την από εδώ αν δεν αντέχει……………….’’
’Να την πάω που? Δε βλέπετε την κατάσταση? Είμαι μόνη μου με μια μάνα αναίσθητη με ένα πατέρα σε κατάσταση ΣΟΚ και μια αδερφή έτοιμη να πάθει κάτι και αυτή!!!!! ΚΟΠΟ ΣΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΜΙΑ ΠΙΕΣΗ ????????’’
‘’ΣΑΣ ΠΡΑΚΑΛΑΛΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΜΙΛΑΩ… ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΤΕ ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ!!!!!! ‘’ η απάντηση τους!!!!!! Έχω ζήσει την ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ από ανθρώπους μέσα σε 2 μέρες!!!!!!!!! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΘΕΕ ΜΟΥ? ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΩ? ΓΙΑ ΠΟΙΝ ΝΑ ΠΡΩΤΟΤΡΕΞΩ? ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΝΟΙΑΣΤΩ??? ΕΜΕΝΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΩ ΚΙ ΕΓΩ???????  Να τρέχω να βρω γιατρό να δει τη μάνα μου…  σε όλη τη Χειρουργική να υπάρχει μόνο ένας κι αυτός άφαντος!!!!! Τον πετυχαίνω κάποια στιγμή τον σέρνω σχεδόν σηκωτό μέσα… ‘’ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ’??????’’ Του λέω….  ‘’Δεν γνωρίζω δεν είμαι αρμόδιος να περιμένετε ΠΑΘΟΛΟΓΟ…’’ μου λέει… ‘’ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ???? ‘’ Από τη νύχτα πριν φέξει καν να ουρλιάζεις για βοήθεια και η μεν να σου λένε ‘’ΈΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ’’’ Ο άλλος να σου λέει ‘’ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΜΟΥ’’………………. ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ ΑΦΑΝΤΟΣ……………. ‘’Σε μπουρδέλο βρίσκομαι όχι σε νοσοκομείο δεν εξηγείτε αλλιώς!!!!!!’’ να μονολογώ......………. την κατεβάσανε κατά τις 11πμ Σαββάτου για ακτίνες και για αξονική…. τρέχω παντού… τρέχω να βρω κάποιον στα επείγοντα για την αδερφή μου…  πάνω κάτω πάω σα τρελή… κοιτάω να συνεφέρω τον πατέρα μου…….. δε ξέρω ποιον να αφήσω και σε ποιον να τρέξω…. Μπαίνει η μάνα μου στον ΑΞΟΝΙΚΟ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟ και χαλάει εκείνη την ώρα!!!!!!!!!!  Αρχίζω να βρίζω να βαράω τους τοίχους…. Δεν είναι δυνατόν αυτό που ζω!!!!!!!! ΜΑ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΓΙΑ ΑΞΟΝΙΚΗ?????? Κάθε λεπτό που χάνεται είναι πολύτιμο για τη ζωή της κι αυτοί όλοι εκεί μέσα στα @@ τους ΟΛΟΙ!!!!!!! Παίρνω τηλέφωνο τον ανιψιό μου ο οποίος είναι ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ στη Θεσσαλονίκη… για κακή μας τύχη…. Μου ζητάει να μιλήσει με ένα γιατρό… Τρέχω μπαίνω με φόρα μέσα στο γραφείο τους και του κολλάω το κινητό στο αυτί…. Ακούω που τον ρωτάει ο ανιψιός μου κάτι κι αυτός απαντάει όλο όχι… ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΟ.. ΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΟ…. Κλπ κλπ…  ξαναπαίρνω το κινητό μου και ρωτάω τον ανιψιό μου τι λέγανε τι του είπε…….. Μου λέει ότι είναι όλοι ΕΡΑΣΙΤΕΧΧΝΕΣ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ…. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΥΦΛΑ ΤΟΥΣ… ΧΑΘΗΚΕ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΧΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΟ ΝΑ ΤΗΝ ΣΩΣΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ…. ΤΟΥΣ ΕΙΠΑ ΑΝ ΚΑΝΑΝΕ ΘΡΟΜΒΟΛΥΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!!! ΤΟΥΣ ΕΙΠΑ ΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΣΑΝΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ…. ΤΙ ΣΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΜΟΥ ΛΕΣ???? ‘’ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ 4 ΩΡΕΣ ΘΡΟΜΒΟΛΥΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΣΟΥΝ………..
Εγκεφαλικά επεισόδια: Η θεραπεία με θρομβόλυση στις πρώτες 4,5 ώρες σώζει ζωές και αποτρέπει αναπηρίες σε ασθενείς με αποπληξία λόγω ισχαιμίας Για τη θεραπεία των εγκεφαλικών επεισοδίων (αποπληξία) που προκύπτουν, λόγω απόφραξης ζωτικών αρτηριών και ισχαιμίας στον εγκέφαλο, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να χάνεται έστω και μια στιγμή για τη θεραπεία. Η θρομβολυτική θεραπεία έχει στόχο να διαλύσει το θρόμβο που αποφράσσει μια ζωτική αρτηρία στον εγκέφαλο και να αποκαταστήσει την κυκλοφορία του αίματος στην περιοχή που υπέστη την ισχαιμία. Η ενδοφλέβια χορήγηση του φαρμάκου αλτεπλάση είναι η μόνη εγκεκριμένη θεραπεία για την οξεία φάση του ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου.Η αλτεπλάση είναι ένα ακριβές αντίγραφο του ανθρώπινου ενεργοποιητή του ιστικού πλασμινογόνου που παρασκευάζεται με τεχνολογία ανασυνδυασμού. Έχει τη δυνατότητα να διαλύει τους θρόμβους και να αποκαθιστά ξανά την κυκλοφορία σε αρτηρίες που αποφράχθηκαν. Η αξιολόγηση των ασθενών (ιστορικό, κλινική εξέταση, μαγνητική ή αξονική τομογραφία, εξετάσεις αίματος) πρέπει να γίνονται, χωρίς καμία απώλεια χρόνου!!!!
Ότι ακριβώς δεν έγινε στην μητέρα μου……………….. χάθηκε ΤΟΣΟΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΕΤΣΙ ΑΔΙΚΑ!!!!!! Οι ώρες περνούσαν μαρτυρικά… αναγκάστηκα να ειδοποιήσω τον αδερφό μου να κατέβει από ΣΕΡΡΕΣ να την δει μήπως και δε τη προλάβει…. Ειδοποίησα την οικογένεια της αδελφής μου από ΚΑΛΑΜΑΤΑ  να έρθουν γιατί η αδερφή μου ήταν με ζαλάδες αστάθεια και 18 ΠΙΕΣΗ !!!!!!! τάβλα κάτω….  Ο δε πατέρας μου να κλαίει μια για τη μάνα μου μια από φόβο για την αδερφή μου μη πάθει κι αυτή κάτι κακό….. κι εγώ να τρέχω πίσω από τη μάνα μου σε αξονικούς χαλασμένους σε ακτινολογικά σε Χειρουργικά εξωτερικά για να την διασωληνώσουν μετά από ώρες αναμονής…..  εντέλει όταν την βγάλανε διασωληνωμένη και την είδα έτσι πως την είχαν κάνει μάτωσε η ψυχή μου… ένιωσα να μου σκίζουν την καρδιά στα δύο  και έπεσα με λυγμούς επάνω της… καμία επαφή………….  Την βάλανε σε ένα δωμάτιο και μας αφήσανε εκεί στο ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΛΙΣΤΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΕΚΑΒ ΚΑΙ ΚΡΕΒΑΤΙ ΣΕ ΜΟΝΑΔΑ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ…. Οι ώρες περνούσανε απελπιστικά αργά και βασανιστικά…. Η κούραση μας είχε καταβάλει όλους… η αδερφή μου με πίεση ακόμη… ταβλαρισμένη στο δωμάτιο που είχαν πριν τη μάνα μου… εγώ να πηγαινοέρχομαι από το ένα δωμάτιο στο άλλο…. ευτυχώς ήρθαν η οικογένεια της και την ανέλαβε η κόρη της η οποία είναι νοσηλεύτρια.
Μεσημέρι βαθύ και πήγανε όλοι να ξεκουραστούν λιγάκι κ από το ταξίδι … πήρανε κ τον γιό μου και τον πατέρα μου και φύγανε για το σπιτάκι των γονιών μου… έμεινα εγώ εκεί με την μητέρα ….. μέσα σε ένα απλό δωμάτιο.. να την έχω μπροστά μου με καμία επαφή,  με κλειστά τα ματάκια με τις πληγές παντού , διασωληνωμένη, να την κοιτώ και να μην πιστεύω αυτό που βλέπω…. Να μην πιστεύω πως έγιναν όλα αυτά έτσι ξαφνικά, έτσι γρήγορα μέσα σε λιγότερο από 3 μέρες……………. Πως την άφησα χθες και πως τη βρήκα σήμερα………… πόσος πολύτιμος χρόνος χάθηκε παντού και συνέχιζε να χάνεται ακόμη στην αναμονή για ΜΕΘ…  γύρω στις 6 το απόγευμα με ειδοποιούν πως βρέθηκε κρεβάτι σε ΜΕΘ στην ΑΘΗΝΑ και πως έρχεται το ΕΚΑΒ…  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!! Παίρνω τηλέφωνο σπίτι τους ειδοποιώ να φύγουν για Αθήνα για την κλινική που βρέθηκε το κρεβάτι κι εγώ θα μείνω να περιμένω το ΕΚΑΒ και θα γυρίσω μαζί της στο ασθενοφόρο….
Έτσι λοιπόν φύγανε όλοι άρον άρον για ΑΘΗΝΑ κι εγώ έμεινα πίσω στη μάνα μου με την ελπίδα πως έρχεται το ασθενοφόρο…. από στιγμή σε στιγμή….
Οι δυό μας λοιπόν… ΕΓΩ κι ΕΚΕΙΝΗ……….. επιτέλους μπορούσα να ξεσπάσω…. Να βγάλω τον πόνο που με έπνιγε … της κράταγα το παγωμένο της χεράκι το οποίο είχε ήδη αρχίσει να μαυρίζει από την κακή πλέον κυκλοφορία και της μίλαγα…. Της είπα τόσα πολλά… έκλαιγα και μίλαγα……….. τη φιλούσα, τη χάιδευα…  την είχα κοντά μου ποιος ξέρει για πόσο ακόμη…. Της γαργαλούσα τις πατούσες να δω αν υπάρχει κάποια ένδειξη….  Της έριχνα δυνατό φως από το φακό του κινητού μέσα στα μάτια να δω κάποια αντίδραση…………….. ΤΙΠΟΤΑ………….. ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ…………… ΜΑΥΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ…………….. ΜΗΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ……….. Της μίλαγα συνεχώς.. τη φιλούσα συνεχώς της τραγούδησα… δε σταμάτησα να της μιλάω…  είχα την ελπίδα πως τάχατε μπορεί και να με ακούει κατά βάθος  αλλά να μην μπορεί να μου δείξει πως με ακούει….
Συνήθως, οι γιατροί λένε ότι ένας ασθενής είναι σε κωματώδη κατάσταση όταν τα μάτια του δεν μπορούν να παρακολουθήσουν καμία κίνηση και τα άκρα του δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν καμία παλινδρομική κίνηση. Μία νέα ιατρική μελέτη, όμως, έδειξε πως κάποιοι ασθενείς έχουν πλήρη συνείδηση και αντίληψη του περιβάλλοντός τους, αλλά είναι παγιδευμένοι σε ένα σώμα που δεν ανταποκρίνεται. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ηλεκτροεγκεφαλογράφους προκειμένου να καταγράψουν την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου ασθενών σε κωματώδη κατάσταση. Το 20% εξ αυτών παρουσίασε φυσιολογική εγκεφαλική δραστηριότητα, όμοια με αυτή που έχει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που δεν βρίσκεται σε κώμα. Η μελέτη δεν μπορεί να απαντήσει τελεσίδικα εάν αυτοί οι ασθενείς έχουν πραγματικά συνείδηση και προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Κλινικά, όμως, οι συγκεκριμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν διαγνωσθεί λανθασμένα ως «φυτά».
4 μαρτυρικές ώρες έμεινα εκεί μέσα σε εκείνο το κρύο δωμάτιο… μαζί της. Μιλώντας της διαρκώς και κρατώντας το χεράκι της..  είχανε αρχίσει να σπάνε τα νεύρα μου…  η αναμονή αυτή με σκοτώνει… μα που διάολο είναι αυτό το κολο ΕΚΑΒ επιτέλους??? Οι δικοί μου είχαν φτάσει από ώρες στην Αθήνα. Ο αδερφός μου είχε φτάσει ήδη ΑΘΗΝΑ από ΣΕΡΡΕΣ και τον είχα στήλει ήδη στην κλινική να περιμένει την μητέρα μας νομίζοντας κι εγώ πως θα φύγουμε μιας και μου είπανε βρέθηκε μονάδα και έρχεται το ΕΚΑΒ….
Είχε βραδιάσει από ώρα…. Εγώ έμενα και από μπαταρία κινητού σιγά σιγά….  Το ΕΚΑΒ άφαντο… κι εγώ σε κατάσταση ΤΡΕΛΑΣ δίπλα στην μάνα μου η οποία όσο πήγαινε πρηζόταν και μαύριζε….  Εντέλει κατά τις 10 και το βράδυ Σαββάτου ήρθε το ΕΚΑΒ…  τους εξηγώ Πως είμαι μόνη μου εκεί …. Εδώ και πολλές ώρες….  Είναι νύχτα.. είμαι από ΑΘΗΝΑ δεν έχω τρόπο να φύγω πίσω ούτε που να μείνω ούτε λεφτά να βρω μέσον να επιστρέψω ούτε μπορώ να αφήσω την μάνα μου μόνη της έτσι… πρέπει να με πάρουν μαζί τους στο ασθενοφόρο σα συνοδό….  Όταν μπήκαν μέσα στο δωμάτιο με βρήκαν να κλαίων από πάνω της ε κατάσταση ταλαιπωρίας και σύγχυσης… και παρόλα αυτά έγινε ένας χαμός ένα κακό για πάνω από μισή ώρα να φωνάζουν πως δεν μπορώ να έρθω μαζί τους…. Κλπ κλπ… εγώ σε κατάσταση πανικού να κλαίω και να τους χιλιοπαρακαλώ πως είμαι ολομόναχη εκεί και από τη μια δεν θέλω να την αφήσω μόνη της από την άλλη δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσω….  Και αυτοί με βλέπανε έτοιμη να καταρρεύσω ψυχικά και με γράφανε ….  Μα μπροστά θα κάτσω τους λέω όχι πίσω μαζί της  .. δε θα ενοχλήσω…. Σας ικετεύω…..  μετά από πολλά παρακάλια και από μαλακίες που άκουσα να μου λένε που είναι για γέλια και για κλάματα αν τις πω…. Δέχτηκαν να με πάρουν μαζί τους στο ασθενοφόρο…. Μπροστά φυσικά δίπλα στον οδηγό………………………………. Επιτέλους το μαρτύριο της εκεί άρχισε να τελειώνει…. Φεύγαμε από εκεί μέσα από την ΟΥΓΚΑΝΤΑ…………. Κουράγιο μανούλα μου.. κρατήσου!!!!!! Τώρα ότι και να μου λέγανε αυτοί εκεί μέσα στο ασθενοφόρο ποσώς με ενδιέφερε….. πλέον άρχισε να μπαίνει το νερό στο αυλάκι….
Φτάσαμε αργά.. ΣΑΒΒΑΤΟ 30 / 7 / 2016 στην κλινική ΑΘΗΝΑ… Μας περίμενε εκεί εδώ και 5 ώρες περίπου ο αδερφός μου… την ανεβάσανε στη ΜΕΘ την ξανά διασωληνώσανε και εμείς εκεί από έξω να περιμένουμε… τι θα μας πουν… 
Τελικά μετά από ώρα μας άφησαν να τη δούμε για δυο λεπτά μέσα στη ΜΕΘ και μας διώξανε… Πλέον  είναι στα χέρια του ΘΕΟΥ…………….. γυρίσαμε αργά στο σπίτι εξουθενωμένοι…  που να βρω ηρεμία… που να κλείσει μάτι…. Που να ησυχάσω… βολόδερνα όλη νύχτα στο κρεβάτι μου και στις 6πμ ξημερώματα Κυριακής  με πιάνει ένα ψυχοπλάκωμα, νόμιζα θα πεθάνω… δε μπορούσα να αναπνεύσω……….. νόμιζα με πλακώνει το σπίτι… άρχισα να κλαίω με λυγμούς…  φοβήθηκα μη συμβεί πάλι κάτι κακό… έτρεμα πως θα χτυπήσει πάλι από κάπου κάποιο τηλέφωνο και θα μου πουν ΤΡΕΧΑΑΑΑΑ…………
Αυτό το πράγμα το παθαίνω πλέον κάθε μέρα… έχω χάσει τον ύπνο μου… κοιμάμαι με εφιάλτες, ξυπνάω  δέκα φορές μέσα στη νύχτα, ξυπνάω και σηκώνομαι χαράματα και τρέμω όποτε χτυπήσει τηλέφωνο… φοβάμαι το μετά… το αύριο… το αν συνέλθει και σε τι κατάσταση θα είναι… κι αν δε συνέρθει πως θα το διαχειριστώ…. Πως θα το αντέξω… πως θα τα βγάλω πέρα που πρέπει να στηρίξω και τους άλλους???? Τι θα απογίνει πλέον ο πατέρας μου??? Πως θα το αντέξει??? ‘Όλες αυτές οι σκέψεις μου τρελαίνουν το κεφάλι νύχτα μέρα………………..
Η ΜΕΘ ανοίγει μισή ώρα το πρωί και μισή ώρα το απόγευμα… για τους οικείους των ασθενών…  
Κυριακή 31 /7 / 2016 Πρώτη επίσκεψη στη ΜΕΘ.. στη σειρά όλοι από ένα πεντάλεπτο ο καθένας…  έρχεται η σειρά μου επιτέλους να τη δω…. Μπαίνω μέσα σε ΜΕΘ πρώτη φορά στη ζωή μου. Χθες βράδυ που τη φέραμε μπήκαμε με τον αδερφό μου για 2 λεπτά  αλλά από το ΑΓΧΟΣ και τη ταλαιπωρία δε κατάλαβα τίποτα ..δεν είδα καν που βρισκόμουν… σήμερα συνειδητοποίησα που βρισκόμουν…………….. τριγύρω κρεβάτια με ανθρώπους σαν νεκρούς…  ακίνητους χαμένους ‘’κάπου αλλού’’ πλησιάζω τη μάνα μου…. ΘΕΕ μου…. Πως ήταν έτσι??? Αγνώριστη…..  σαν να μην ήταν η μανούλα μου αυτή αλλά μια ξένη…  παραμορφωμένη… με χιλιάδες  σωλήνες και καλώδια πάνω της… κι αυτό το πολικό ψύχος τι είναι??? Πολικές θερμοκρασίες εκεί μέσα… οι ασθενείς όλοι γυμνοί  σκεπασμένοι μόνο με ένα σεντονάκι…  κι εκεί μέσα να νιώθεις πως είσαι σε ψυγείο μέσα….. την αγγίζω… ΠΑΓΩΜΕΝΗ……… τρομάζω….  Σα να άγγιζα νεκρό …. Ένα πράμα τόσο παγωμένη… ΘΕΕ ΜΟΥ θα πάθει ψύξη .. σκέφτομαι… μα μια κουβερτούλα,, κάτι…. Μα είναι δυνατόν μόνο με ένα σεντονάκι να είναι σκεπασμένη με αυτές τις θερμοκρασίες εκεί μέσα??????????? Την χαιδεύω.. την φιλώ… καμία ανταπόκριση.. τα ματάκια της εξακολουθούν να παραμένουν κλειστά…  ‘’ΜΑΝΟΥΛΙΤΣΑ ΜΟΥ… ΗΡΘΑ…. ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.. ΜΕ ΑΚΟΥΣ?  ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ.. ΣΟΥ ΚΡΑΤΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙΣ?? ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ…. ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ….  ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΣΟΥ.. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ….’’
ΤΟΙΧΟΣ…. ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ….  Με σκοτώνει αυτό.. με λιώνει να την βλέπω έτσι…. Αυτήν που ήταν η καλύτερη νοικοκυρά, η πιο όμορφη γυναίκα στα νιάτα της, με μυαλό ξυράφι… η καλύτερη μάνα του κόσμου……..
‘’ΣΗΚΩ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΤΑ ΓΕΜΙΣΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΣΟΥ ..ΠΟΥ Μ’ ΑΡΕΣΟΥΝ….  ΣΗΚΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΙΤΑ…. ΈΛΑΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ ΣΗΚΩ… ΕΛΑ ΑΝΝΟΥΛΑ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ ΑΝΤΕ..  ΔΕ ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΤΟΣΕΣ ΩΡΕΣ????’’…………………………………………………………………………ΔΕ ΞΕΡΩ.. ΑΛΛΑ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ… ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙ.. ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΕΣΤΩ ΠΩΣ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ….  ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΑ ΤΗΣ ΜΙΛΑΩ ΣΥΝΕΧΩΣ…  ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ…………………………….
Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΤΗΝ ΛΥΠΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ Η ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ………….. ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ… ΚΑΘΕ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ.. ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ… ΚΥΡΙΩΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΠΛΕΟΝ….
ο χειρότερο που άκουσα από άτομο του ‘’οικογενειακού ‘’περιβάλλοντος…..  ‘’ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ?? ΕΕΕΕΕ ΕΝΤΑΞΕΙ… ΜΕΓΑΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟ ΘΑ ΖΗΣΕΙ??’’ ΝΑΙ…. ΝΑ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΑΝΕΙ ΚΑΙ ΧΟΡΟ ΜΩΡΕ…. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΛΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΟΣΟ ΘΑ ΖΗΣΕΙΣ???????
ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ???? Το κολοκράτος μας και το κολοσύστημα υγείας μας  ΝΑΙ……….. ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…………………..

ΧΡΥΣΑ ΜΠΑΛΑΜΠΑΝΗ
2 / 8 / 2016


Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

«Ο Tόπος μου…… τι να σημαίνει, άραγε;



           
- Φέτος, σκέφτηκα να κάνουμε κάτι διαφορετικό… μού είπε η καθηγήτρια και φιλόλογός μας στο σχολείο. Τι λες κι εσύ, Χρύσα, θα δεχθούν άραγε τα παιδιά να γράψουν για την πατρίδα τους δυο λόγια; Θα καταφέρουμε να τους κάνουμε να ανοιχθούν και να βγάλουν σκέψεις, εικόνες και αναμνήσεις από τον τόπο τους σε αυτή τη νέα μας προσπάθεια;
Γιατί όχι, σκέφτηκα!!! Είναι πολύ καλή ιδέα. Μα, πάνε τώρα τόσες μέρες, βδομάδες θα έλεγα καλύτερα, που μου το είπε κι εγώ ακόμη να βρω χρόνο να κάτσω να γράψω το δικό μου κείμενο…  Μπααα δεν είναι αυτό… είναι που εγώ για να γράψω κάτι, πρέπει να βάλω την ψυχή μου μέσα, πρέπει να έχω ζωντανές εικόνες και αναμνήσεις και άλλα πολλά συναισθήματα, τα οποία θα οδηγήσουν το χέρι μου και τότε αυτό θα αρχίσει να τρέχει από μόνο του γεμίζοντας γραμμές βγαλμένες από την ψυχή μου , δεν μπορώ απλά να γεμίσω σελίδες με κούφια γράμματα…. Όχι, όχι δε λειτουργώ έτσι εγώ… δε γίνεται… δεν ξέρω τι να γράψω… πρώτη φορά μου συμβαίνει να κοιτώ σα χάνος το άδειο χαρτί μπροστά μου…..
Ούφφφ, δεν μπορώ, θα βγω να πάω να περπατήσω. Δίπλα στη θάλασσα, εγώ και αυτή να κοιταζόμαστε όπως πάντα, όταν χάνομαι στις σκέψεις μου. Κάθομαι εκεί και την κοιτώ δίχως να μιλάμε… κι εκείνη εκεί. Πότε ασάλευτη, πότε φουρτουνιασμένη και σκοτεινή κάθεται και με ακούει πάντα και με τον τρόπο της ηρεμεί της ψυχής μου τα φουρτουνιασμένα κύματα…
Τι μελαγχολική σήμερα και σκοτεινή που είναι… Με κοιτάει σα να θέλει να μου πει, ‘’άκουσε κι εσύ μια φορά τις δικές μου ιστορίες, όχι μόνο εγώ!!! Ξέρεις πόσα έχω να σου πω αν μ’ ακούσεις; Είμαι πολύ θυμωμένη και νιώθω να βράζω από τα βάθη της γης….’’ Την κοιτώ και το βλέμμα μου χαϊδεύει την όψη της. Αλμυρές σταγόνες χτυπάνε το πρόσωπό μου. Τη νιώθω… έτσι είμαι κι εγώ όταν βράζει η ψυχή μου… Σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, έτοιμη να σηκώσει πελώρια κύματα και να καταπιεί όποιον την πόνεσε…
- Εδώ είμαι… σε ακούω.. μίλησέ μου!!!! Της φωνάζω και τα λόγια μου τα παίρνει ο αέρας και τα σπάει σα γυαλί πάνω στους αφρούς της.
- Ξέρεις τι είναι να κουβαλάς συνέχεια πάνω σου τον πόνο και τη λύπη; Να σέρνεις με μια βάρκα την απόγνωση, το βουβό κλάμα, τον φόβο και την ελπίδα χέρι χέρι; μου είπε θυμωμένα.
- Δε σε καταλαβαίνω τι θες να πεις, της αποκρίθηκα.
- Πού να καταλάβεις εσύ… εσύ δεν έχεις ακούσει τις φωνές χιλιάδων ανθρώπων πάνω στην αγκαλιά σου. Δεν έχεις δει μάτια κλαμένα να σφίγγουν βρεγμένους μπόγους με τα λιγοστά υπάρχοντά τους και μανάδες να κρύβουν στον κόρφο τους τα μωρά τους. Να βουτάν σε ένα σαπιοκάραβο κυνηγημένοι από το μαχαίρι, τη φωτιά, τον κατακτητή. Τα μάτια τους να μένουν καρφωμένα πίσω εκεί στα ιερά Χώματά τους.. στη δική τους πατρίδα. Αυτήν που κάποιος τους άρπαξε με τη βία. Να βλέπουν τα σπίτια που μεγάλωσαν και έζησαν να φλέγονται… και δικούς τους ανθρώπους να μένουν πίσω και να αποχωρίζονται για πάντα… Φωνές… κλάμα… προσευχές… πείνα… δίψα… τρόμος και ατέλειωτες κουβέντες στοιβαγμένα όλα μαζί με κορμιά το ένα πάνω στο άλλο με μόνο διαβατήριο  την ελπίδα και το όνειρο για ένα νέο, δικό τους, καλύτερο τόπο, μακριά από το μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Τους ακούω κάθε μέρα, κάθε λεπτό να κλαίνε για τη χαμένη τους πατρίδα, για τους νεκρούς που αφήσανε πίσω τους , για μια μάνα και για κάποιο πατέρα, γέρο και ανήμπορο, τους οποίους δε θα ξαναδούν ποτέ!!! Κλαίνε, κλαίνε διαρκώς για τα χαμένα όνειρά τους που κάηκαν μαζί με τα σπίτια τους εκεί πίσω…
Τις πιο πολλές φορές αυτά τα σαπιοκάραβα της ελπίδας που τους φορτώνουν δεν αντέχουν… τσακίζουν από το βάρος και τότε η αγκαλιά μου γεμίζει με χιλιάδες κορμιά που βουλιάζουν μαζί με τα όνειρά τους και τις προσευχές τους… και ύστερα εγώ δεν μπορώ ν’ αντέξω αυτό το φορτίο… Κλαίω μαζί τους και λυσσομανώ. Οδύρομαι για όλο αυτόν τον πόνο. Την αδικία και τον χαμό τους… τα σπλάχνα μου δεν μπορούν να αντέξουν κι άλλα κι άλλα κι άλλα κορμιά και τα ξεβράζω έξω. Εκεί… που θα έπρεπε να βρουν την ελπίδα. Την πατρίδα που αναζητούσαν… και τότε όλοι κατηγορούν εμένα… πως εγώ λέει τους έπνιξα και έφτυσα σε μια ακτή τα κορμιά τους!!!! Μα, αν είχα χέρια, να τους κράταγα να μην αφήσω κανένα παιδί να γλιστρήσει από της μάνας του την αγκαλιά…. Αν… αν, λέει, αντί για νερό είχα στεριά… ατέλειωτη στεριά με ένα λαμπερό ήλιο από πάνω να με ζεσταίνει… θα τους τη χάριζα απλόχερα να γίνει η πατρίδα τους. Να φτιάξουνε τα σπίτια, τα χωριά τους ξανά απ’ την αρχή. Να δω αυτά τα παιδικά πρόσωπα να τρέχουν χαρούμενα και να παίζουν κι όχι να κείτονται τώρα πνιγμένα και ολομόναχα, γιατί αυτά δε φταίξανε σε τίποτα, ώστε από τη μια στιγμή στην άλλη να περάσουν από την αγκαλιά της μητέρας τους στην δική μου παγωμένη αγκαλιά…. Αχχχ, ας είχα χέρια να τα κρατήσω!!!!!!
Την άκουγα με προσοχή καθώς μου μιλούσε και θυμωμένα ξεσπούσε τη μανία της επάνω στα βράχια… πόσο δίκιο είχε…. πόσα είχε δει τόσες χιλιάδες χρόνια.. πόσες ιστορίες είχε να διηγηθεί…. Θυμήθηκα προχθές που εντελώς τυχαία γνώρισα τον ‘’Ηλία’’, έναν Αλβανό γύρω στα 60 και ο οποίος πουλούσε σεντόνια και είδη προικός. Ήταν με ένα χέρι μόνο, το άλλο το είχε χάσει εκεί πίσω. Μου έκανε εντύπωση η σπιρτάδα του. Πιάσαμε την κουβέντα και τον ρώτησα πόσα χρόνια έχει εδώ στην Ελλάδα και γιατί έφυγε από την πατρίδα του. Μου είπε εν τάχει την ιστορία του, πως ζούσαν σε πολύ σκληρό καθεστώς εκεί στο χωριό του. - Δεν υπήρχε τίποτα. Δυο μαγαζιά όλα κι όλα να βγούμε έξω εμείς οι άντρες. Καφενείο που το λέτε εσείς εδώ. Βγαίναμε και στη μια πλευρά καθόμασταν εμείς οι απλοί οι καθημερινοί άνθρωποι. Στην άλλη πλευρά, την καλύτερη, καθόντουσαν οι άλλοι… οι άνθρωποι του κόμματος.. οι δικοί τους που λένε… δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε, να πούμε κάτι.. αμέσως σε μαζεύανε μέσα… ζούσαμε με φόβο… πεινούσαμε… δουλεύαμε σα σκυλιά και πληρωνόμασταν σα δούλοι. Εγώ ξέρεις, εδώ στην Ελλάδα χόρτασα ψωμάκι!!!! Εδώ φόρεσα καινούρια παπούτσια. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, ήρθα με ένα ζευγάρι παπούτσια μόνο κι αυτά σκισμένα!!! Θυμάμαι, περάσαμε τα σύνορα και όταν μπήκαμε Ελλάδα σε κάποια πόλη, δε θυμάμαι πως τη λέγανε, κάπου στα Γιάννενα ήταν, ξέρεις τι είδα για πρώτη φορά και μου έκανε τρομερή εντύπωση; Περάσαμε δίπλα από ένα μαγαζί που έψηνε στη σούβλα κοτόπουλα. Εγώ πεινούσα σα λύκος. Είδα τόσα κοτόπουλα πρώτη φορά στη ζωή μου και είπα μέσα μου… ‘’ Ααα.. εδώ πρέπει να έχουν γάμο!!! Τόσο φαί ποιος θα το φάει;’’ Πού να ήξερα πως αυτό γίνεται κάθε μέρα εδώ… εμείς εκεί τρώγαμε κοτόπουλο μια στο τόσο… και από ένα κοτόπουλο έτρωγαν 7- 8 άνθρωποι!!! Εγώ εδώ γέμισα την κοιλιά μου. Εδώ άνοιξαν τα μάτια μου και έμαθα τι θα πει άνθρωπος. Εκεί ήμασταν σα ζώα.
-Σου λείπει η πατρίδα σου; Θα ήθελες να ξαναγυρίσεις
πίσω; τον ρώτησα.
- ‘Όχι, δε μου λείπει!!! Δεν έζησα καλά εκεί. Εδώ έγινα άνθρωπος… εδώ έφαγα ένα κομμάτι ψωμί!!! Εδώ φόρεσα καινούρια παπούτσια!!! Μου ξαναείπε με ορμή!!! Εδώ είναι πλέον η πατρίδα μου!!! Αυτήν έχω πλέον στην καρδιά μου. Για μένα πατρίδα είναι η ΕΛΛΑΔΑ!!!
Όπως καθόμουν εκεί, με μόνη παρέα τη θάλασσα, ξάφνου διέκοψε τον ειρμό των σκέψεών μου μια αντρική φωνή. Δύο ηλικιωμένοι περπατούσαν πιο κει κουβεντιάζοντας…
-Αριστείδη, ξέρεις τι είχε πει κάποτε ο πολύ σοφός διδάκτωρ και στοχαστής Κόνραντ Λόρεντς; ‘’Διαγράφοντας το παρελθόν, χάνουμε την ουσία του παρόντος, αφού ένας άνθρωπος χωρίς ρίζες δεν είναι τίποτα άλλο από έρμαιο των εκάστοτε εξωτερικών πιέσεων και καταστάσεων….’’
Τα λόγια εκείνου του ανθρώπου με έκαναν να μαγευτώ. Άρπαξα, αμέσως, το κινητό μου και γκούγκλαρα το όνομα αυτού του επιστήμονα ψάχνοντας μανιωδώς να βρω αυτή τη φράση!!!! Τι δυνατά λόγια…. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΕΣ… Μα έτσι δεν είναι; Πού είναι άραγε οι ρίζες μας; Εκεί που γεννιόμαστε; Ή εκεί που μεγαλώνουμε; Κι αν κάποιοι αλλάζουν διαρκώς πατρίδα κατ’ ανάγκην… τότε δε ριζώνουν ποτέ; Δε θα έχουν πουθενά τις ρίζες τους, ώστε να φυτρώσει και να μεγαλώσει το δέντρο τους… να βγάλει κλαριά και έπειτα κι άλλα κλαράκια που με τη σειρά τους θα δώσουν το σπόρο τους για μια άλλη μεταφύτευση κάπου αλλού;
Μπερδεμένες εικόνες χοροπηδούν στο κεφάλι μου. Αναμνήσεις σαν τρέιλερ ταινίας περνούν από τα μάτια μου μπροστά. Εγώ, μικρό κοριτσάκι να τρέχω ανέμελα πίσω από τους φίλους μου στο χωριό μου. Ήταν Χριστούγεννα. – Θα πάμε να πούμε τα κάλαντα; Ρωτάω τους φίλους μου!!! Ποια κάλαντα; Εμείς εδώ έχουμε άλλα έθιμα μού απαντούν!!! – Δηλαδή; Σαν τι; Ρωτάω με απορία. Θα δεις…. Έλα πάμε, θα έρθεις; Πάρε και τον τορβά μαζί σου, θα τον χρειαστείς!!!! Μου φωνάξανε και ξεχυθήκανε σα μελίσσι. Τορβάς; Τι είναι πάλιαυτό; Αναρωτήθηκα προς στιγμήν αλλά λίγο με ένοιαξε…
- Δεν έχωωωωω, φώναξα για να μ’ ακούσουν και έτρεξα πίσω τους. Πόρτα πόρτα πήγαμε όλα τα σπίτια του χωριού και χτυπάγαμε με ένα ξύλο τις μεγάλες εξώπορτες πριν μας ανοίξουν και μπούμε στις αυλές τους. Εκεί λέγαμε κάτι άλλα διαφορετικά κάλαντα που πρώτη φορά τα άκουγα και φωνάζαμε όλα μαζί τα παιδιά τη φράση ΄΄Σάρμπου μπάμπου σάρμπου!!!! ‘’. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν είδα τη μπάμπου…, τη νοικοκυρά του σπιτιού ντεεεε, αντί για λεφτά, να μας δίνει μήλα, καρύδια, καραμέλες φουντούκια, πορτοκάλια!!!! Τι γίνεται εδώ; Αναρωτήθηκα… πού είναι τα λεφτά;  -Άντε, βρε πρωτευουσιάνα, με κορόιδευαν τα άλλα παιδιά!!! Έτσι είναι το έθιμο εδώ, δεν έχει λεφτά και σιγά μη σας δίνουν λεφτά εσάς εκεί πέρα ψευταρού!!!
Πρωτευουσιάνα!!!! Πόσο με εκνεύριζε αυτός ο τίτλος που μου δίνανε όλοι στο χωριό!!! Μα εγώ δεν ένιωθα καθόλου έτσι!!! Εγώ πάντα έλεγα με καμάρι πως είμαι Μακεδόνισσα, Σερραία!!!! Ποτέ μου δεν έκρυψα πως γεννήθηκα στο χωριό μου, εκεί στην Κάτω Ορεινή Σερρών! Ήμουν περήφανη και είμαι που κατάγομαι από εκείνα τα μέρη. Γεννήθηκα σε μια δύσκολη εποχή από φτωχούς αλλά μεροκαματιάρηδες ανθρώπους που όταν ήμουν δύο ετών αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους τα τρία μικρά παιδιά τους στους παππούδες
και την αγροτική ζωή και να έρθουν προς αναζήτηση καλύτερης ζωής εδώ στην πρωτεύουσα!! Πέρασαν δυσκολίες πολλές, μα γύρισαν πίσω και με πήρανε και με φέρανε κι εμένα εδώ μαζί τους και από τότε άλλαξα ας πούμε πατρίδα!!! Μεγάλωσα εδώ στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Καλλιθέα. Εδώ έπαιξα μικρό παιδί, εδώ πρωτοπήγα σχολείο και έμαθα τα πρώτα μου γράμματα, εδώ έκανα φίλους, εδώ καρδιοχτύπησα για πρώτη μου φορά από έρωτα, εδώ παντρεύτηκα, εδώ γέννησα και τα δυο μου παιδιά!!! Εδώ όμως με φωνάξανε άπειρες φορές στη ζωή μου ‘’Χωριάτισσα’’, ‘’Βλάχα’’, και άλλα τέτοια, διάφορα άτομα προσπαθώντας να με μειώσουν ίσως; Τι αστείο…… στο χωριό μου ήμουν πάντα η ‘’Πρωτευουσιάνα’’ όποτε πήγαινα, και εδώ ήμουν η ‘’Χωριάτισσα’’…… Μου θυμίζει τους έλληνες Πρόσφυγες που εδώ στην πατρίδα μας τους αποκαλούσαν κάποτε ‘’Τουρκόσπορους’’ και όσο ζούσαν εκεί στην άλλη μας παλιά πατρίδα τούς αποκαλούσαν ‘’Βρωμοέλληνες’’…..
Άραγε πού είναι η πατρίδα του καθενός μας; Βρίσκεται εκεί που γεννήθηκε ή μήπως εκεί που μεγάλωσε και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του; Δεν ξέρω να απαντήσω… Ξέρω μόνο να πω πως από μικρό παιδί μέχρι και σήμερα, όποτε γύριζα πίσω στο χωριό μου με το που πατούσα στα μέρη της Μακεδονίας, από Θεσσαλονίκη ακόμη, άλλαζε αμέσως η ψυχολογία μου!!! Πετούσε η καρδιά μου!!! Ένιωθα άλλος άνθρωπος!!! Με το που έπαιρνε η στροφή όταν πλησιάζαμε στο χωριό μου και το έβλεπα να διακρίνεται πίσω από τη στροφή, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή από χαρά!!! Ήταν λες και αντίκριζα τον Παράδεισο ένα πράμα… Τόση ήταν η χαρά μου που έβγαζαν φτερά τα πόδια μου να τρέξω να πάω να τους δω όλους μονομιάς!!! Παππούδες, θείους, ξαδέρφια, φίλες… δεν ήξερα σε ποια αυλή σπιτιού να πρωτοχωθώ από λαχτάρα!!! Ήταν και λίγες μετρημένες οι μέρες που μέναμε εκεί… τι να μου κάνουν εμένα; Εγώ δε χόρταινα να τρέχω σαν αγρίμι στα λιθόστρωτα σοκάκια.. να μαζεύω μυρωδιές… από τα αγριολούλουδα, από τις καπνισμένες καμινάδες που μοσχοβολούσαν από το ψωμί που ψήνανε και από τις πίτες… έτρεχα πίσω από τις θειάδες μου να δω πώς αρμέγουν τη γελάδα, πώς μαζεύουν τα αυγά, πώς ταΐζουν τα γουρούνια…. Ανακατευόμουν κι εγώ μαζί τους να τα χαϊδέψω, να τα ταΐσω, κι ας λέρωνα τα καινούρια μου παπούτσια… Κι ας φώναζαν οι θειάδες μου να φύγω από κει… ‘’Αυτές είναι δουλειές του χωριού… φύγε!!! Θα γίνεις χάλια και θα μας σκοτώσει η μάνα σου!!! Δεν είναι αυτά για σένα.. εσύ είσαι Πρωτευουσιάνα!!!’’…………..
Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ βρέθηκα πάλι για λίγες ώρες στο χωριό μου πριν τρία χρόνια. Τα βήματά μου με οδήγησαν σαν μια αόρατη δύναμη εκεί που κάποτε υπήρχε το πατρικό μου σπίτι. Εκεί όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου, παντρεύτηκαν οι γονείς μου, γεννήθηκαν τα παιδιά τους και φυσικά εγώ. Εκείνο το μεγάλο πέτρινο σπίτι που ήταν η πιο μεγάλη αγκαλιά για μένα… Εκεί που λαχταρούσα να βρεθώ πάντοτε και με όσα πεντάστερα ξενοδοχεία και αν μου το ανταλλάζανε δε θα δεχόμουν…. Τώρα…. μένω ολομόναχη μπροστά σε ένα άδειο αφιλόξενο αγριεμένο μέρος, το σπίτι δεν υπάρχει πια… το γκρεμίσανε για να ανοιχθεί δρόμος για το χωριό. Μα τα μάτια μου αναγνωρίζουν σπιθαμή προς σπιθαμή κάθε εκατοστό της γης. Να.. εκεί ήταν το μπαλκόνι όπου στεκόταν πάντα ο παππούς και μας αποχαιρετούσε όταν φεύγαμε κι εγώ δεν ξεκολλούσα τα μάτια μου από πάνω του… πιο κει ήταν η καμινάδα μας, όπου έβγαινε ο καπνός από τη σόμπα της γιαγιάς… να και το δωματιάκι που με γέννησε η μάνα μου!!! Εδώ που στέκομαι ήταν η μεγάλη ξύλινη εξώπορτα που έμπαινες στην αυλή!!! Κάνω δυο βήματα να την περάσω να βρεθώ ξανά μέσα στην αυλή μας να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη όπως πάντα… ‘’Γιαγιάααα, παππού!!!!! Ήρθαααα!!!’’ και να πηδήξω δυο δυο τα παλιά ξύλινα σκαλοπάτια να βρεθώ απάνω, να τους σφιχταγκαλιάσω!!! Μα τα πόδια μου μπερδεύονται σε κάτι ξεράγκαθα που υπάρχουν πλέον και μου πληγώνουν τα πόδια επαναφέροντάς με απότομα στην πραγματικότητα!!! Σαν από λήθαργο ξυπνώ και μένω ακίνητη να κοιτώ το κενό μπροστά μου…. Πού πήγε το σπίτι μας; Πού πήγε το μπαλκόνι και η καμινάδα μας που κάπνιζε; Πού είναι ο παππούς μου και η γιαγιά;
Δεν υπήρχε τίποτα πλέον από αυτά…. Οι παππούδες είχαν πεθάνει από χρόνια… το αφιλόξενο κομμάτι γης μπροστά μου, το γεμάτο σκουπίδια και αγκάθια και πέτρες, δε θύμιζε σε τίποτα το ζεστό σπιτάκι μας και τις χιλιάδες αναμνήσεις του… το ίδιο και οι περισσότεροι συγγενείς μου πλέον… δεν υπήρχαν και αυτοί δυστυχώς!!! Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά.. κάτι να με πνίγει… τα μάτια μου πλημμύρισαν δάκρυα…. Ποιος μου έκλεψε τα παιδικά μου όνειρα; Ποιος μου πήρε μεμιάς τις αναμνήσεις μου και όσα αγαπούσα; Πού είναι το σπιτάκι μου να τρέξω να κρυφτώ μέσα; Ένιωσα ξένη εκεί πέρα για πρώτη φορά στη ζωή μου!!! Ένιωσα αφιλόξενα σα να μην υπήρχε τίποτα εκεί να με δένει πλέον με αυτόν τον τόπο!!! Μου κλέψανε, θαρρείς, με τον πιο βίαιο τρόπο όλες μου τις εικόνες.. τις μυρωδιές, σβήσανε τα ίχνη από τα βήματά μου στο μονοπάτι που οδηγούσε στο σπίτι μας και που τώρα δεν υπήρχε ούτε αυτό!!!
Ποιος μου πήρε την πατρίδα μου και με ποιο δικαίωμα;;; Ποια θα ‘χω εγώ πατρίδα τώρα; Ούτε καν οι παιδικές μου φίλες δεν υπήρχαν στο χωριό!!! Παντρεύτηκαν νωρίς και φύγανε σε άλλες πόλεις…. Τι με δένει πλέον με το χωριό μου; Τι θα’ χω να αντικρίζω σαν πηγαίνω; Κάποια μαγική δύναμη μού τα πήρε όλα, όλα !!!! Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τους λυγμούς μου… τα μάτια μου κοίταζαν και ξανακοίταζαν τον αφιλόξενο πλέον χώρο γύρω μου ψάχνοντας μάταια να αναστηλώσουν το παρελθόν!!! Αχχχ, ας γινόταν ένα θαύμα… ας μπορούσα να γυρίσω για λίγο πάλι πίσω… τότε που όλα ήταν στη θέση τους.. να ξαναζήσω για μια στιγμή πάλι πίσω…. Ας υπήρχε, λέει, μια μηχανή του χρόνου…..
Μια γιαγιά που δε γνώριζα, πέρασε από δίπλα μου σέρνοντας ένα μουλάρι.. με κοίταξε, έτσι όπως ήμουν και σίγουρα θα σιάχτηκε, γιατί κούνησε το κεφάλι της μουρμουρίζοντας κάτι και έφυγε γρήγορα… σίγουρα θα με πέρασε για τρελή!!! Ποιος λογικός κάθεται μπροστά στα αγκάθια σε έναν άδειο δρόμο και κλαίει με λυγμούς; Μόνο κανένας σαλεμένος!!!! Έριξα ένα τελευταίο βλέμμα στο χώρο γύρω μου…. Αγκάλιασα για μια φορά κάθε σπιθαμή του και ψέλλισα… «Αντίο, σπιτάκι μου αγαπημένο… αντίο παππού, αντίο γιαγιά…»
Ήξερα πως η μισή καρδιά μου θα βρίσκεται για πάντα εκεί!!! Αυτό δε θα αλλάξει ποτέ όσο ζω… για μένα πάντα θα παραμένει η πατρίδα μου!!! Ο τόπος μου… κι αυτό δεν πρόκειται να μου το πάρει κανείς!!! Πατρίδα είναι εκεί όπου χτυπάει η καρδιά σου. Για μένα χτυπά σε δυο τόπους. Εκεί όπου γεννήθηκα και εδώ όπου μεγάλωσα και άπλωσα τα κλαδιά μου και φύτρωσαν και άλλα κλαδάκια από τις ρίζες μου…

Χρύσα Μπαλαμπάνη
14 / 3 / 2016