Σάββατο 19 Μαΐου 2018

Έκοψε το νήμα πριν καν αυτό προλάβει να ξεδιπλωθεί...


                       Σήμερα νωρίς το βράδυ στη γειτονιά μου έγινε κάτι πάρα πολύ δυσάρεστο που από τη μια με έχει συγκλονίσει αφάνταστα και από την άλλη με έχει προβληματίσει απερίγραπτα.
Ένα νέο παιδί γύρω στα 18 ανέβηκε στην ταράτσα της πολυκατοικίας του και πήδηξε στο κενό. Έδωσε τέρμα στη ζωή του. Έκοψε το νήμα πριν καν αυτό προλάβει να ξεδιπλωθεί...
Το είδα νεκρό στη μέση του δρόμου και δε το χώραγε ο νους μου. Πως μπορεί ένα μικρό παιδί να κάνει αυτό το απονενοημένο διάβημα? Τι ήταν αυτό που τον έσπρωξε σε αυτή την ακαταλόγιστη πράξη? Πόσο καιρό μπορεί να επεξεργαζόταν μέσα στο μυαλό του αυτή την ιδέα? Σε ένα παιδί που αποφασίζει να αυτοκτονήσει παρατηρείται μία αλλαγή στη συμπεριφορά του, εξωτερικεύει κάποιες καταστάσεις, ίσως απομονώνεται σιγά σιγά από το περιβάλλον του.Τις περισσότερες φορές κραυγάζει ότι θα προβεί στο απονενοημένο διάβημα εκδηλώνοντας κάποια σημάδια κατάθλιψης που τις περισσότερες φορές η οικογένεια , οι φίλοι, το σχολείο εθελοτυφλούν και αδυνατούν να αναγνωρίσουν όσο είναι ακόμη νωρίς.Ένα παιδί είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στις περιβαλλοντικές επιδράσεις πόσο μάλλον όταν υπάρχει προδιάθεση για διαταραχή της ψυχικής υγείας.
Οι γείτονες του στην ίδια πολυκατοικία που τον γνωρίζανε μιλούσαν κάτω για ένα παιδί πολύ ήσυχο,καλό μαθητή που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα κλπ κλπ... κάποια παρέα αγοριών που βρέθηκε εκεί όταν έμαθε ποιος ήταν... χτυπιόταν κυριολεκτικά!!! ''Μα χθες βράδυ τον είδαμε έξω ... με την κοπέλα του, ήταν μια χαρά, γελούσε .. πως έγινε αυτό???''
Ήταν όμως ''μια χαρά'' ή έτσι ήθελε να δείχνει? Μήπως αυτό το γέλιο ήταν ένα τελευταίο ΑΝΤΙΟ στη ζωή ξέροντας μέσα του τι σκόπευε να κάνει αύριο? Ή μήπως άλλαξε κάτι από το χθες ως σήμερα το οποίο τον οδήγησε έτσι απερίσκεπτα να κάνει το μακροβούτι του θανάτου? Πολλά τα ερωτηματικά που δυστυχώς θα μείνουν αναπάντητα... πολύ πιθανόν να τα πήρε και μαζί του...
Ένα άλλο δύσκολο κομμάτι στην όλη ιστορία.... (ποιος να ειδοποιήσει την μητέρα του η οποία έλλειπε από το σπίτι και η δύστυχη δεν είχε ιδέα ότι το παιδί της χάθηκε από την μια στιγμή στην άλλη?) Δεν μπορώ να περιγράψω την εικόνα της όταν ήρθε και έμαθε από την αστυνομία το τι έγινε.... δεν υπάρχει θεωρώ μεγαλύτερη δυστυχία από μια μάνα να μαθαίνει με τέτοιο τρόπο το χαμό του παιδιού της!!!!Το βρίσκω πολύ άδικο από τον Θεό όλο αυτό. Τελικά τι έμεινε από αυτή την δύστυχη ζωή που δεν πρόλαβε καν να ανθίσει? Ένα κομμάτι δρόμου γεμάτο αθώο αίμα και μυαλά χυμένα τα οποία ξέπλυνε η μάνικα της πυροσβεστικής δεξιά και αριστερά του δρόμου όπως ξεπλένει η βροχή τις λάσπες....
Σιγά σιγά σπίτια μας όλοι.Θα το συζητάνε όλοι για 2-3 μέρες και μετά θα ξεχαστεί όπως τόσα και τόσα. Μια αθώα ψυχή όμως χάθηκε και άφησε πίσω της μια πόρτα κλειστή και μια μάνα να σπαράζει και να καταριέται την τύχη της ίσως, που δεν είδε ή δεν ''άκουσε'' τη κραυγή απελπισίας του παιδιού της που πιθανών της φώναζε εδώ και καιρό.
Καληνύχτα σας.

 10.3.2018

Χρύσα Μπαλαμπάνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου