Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Σσυνέντευξη με την συγγραφέα Βασιλική Λεβεντάκη για το περιοδικό ΄΄ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ ''

Η συνέντευξη μου με την συγγραφέα Βασιλική Λεβεντάκη και το ρεπορτάζ μου για την παρουσίαση του βιβλίου της Βάσιας Κανελάκη μέσα από το νέο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού ΄΄ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ ''
στις σελίδες 6 - 7 και 140 - 149

http://www.joomag.com/magazine/%CE%91%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CF%89%CE%BD-%CE%88%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CE%91%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-2015/0430728001427896618?short


Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Συνέντευξη με την Άννα Μπιθικώτση για την '' iTabloid.gr ''

Είναι μεγάλη η τιμή που μου έκανε η κόρη του μεγάλου μας ερμηνευτή της Ρωμιοσύνης, ΣΕΡ Γρηγόρη Μπιθικώτση, η Άννα Μπιθικώτση να μου παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη για την εφημερίδα ‘’iTabloid.gr” και να κάνουμε μια αναδρομή μαζί της σε όλα.Την ευχαριστώ λοιπόν μέσα από την καρδιά μου.

http://www.itabloid.gr/%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B7-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CF%84%CF%83%CE%B7/


Συνέντευξη με τον Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο για το περιοδικό ''Ανθρώπων Έργα Ιούνιος 2014''

 Είναι μεγάλη η τιμή που μου έκανε ο πολύ καλός μου φίλος Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
 να μου παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη για το περιοδικό  ''Ανθρώπων Έργα ''.Τον ευχαριστώ λοιπόν μέσα από την καρδιά μου.

Σελ. 94 - 105 η συνέντευξη που πήρα από τον πολύ καλό μου φίλο και συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο !!!

 http://www.joomag.com/magazine/alphanuthetarhopiomeganu-rhogammaalpha-iotaomicronnuiotaomicronsigmaf-2014/0239544001402680990

Συνέντευξη με την Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη για την itabloid.gr

Συνέντευξη με την Eurydice Trichon για την '' iTabloid.gr ''

Ευχαριστώ πάρα πολύ την αγαπημένη μου Eurydice Trichon για την τιμή που μου έκανε να μου δώσει συνέντευξη για την εφημερίδα itabloid.gr

http://www.itabloid.gr/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-eurydice-trichon/

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια...



             Τετάρτη νωρίς το πρωί. Σήμερα.26 Μαρτίου2014. Λεωφόρος Συγγρού. Ένα μελίσσι νεαρά 17χρονα να βουίζει χαρούμενο. Βαλίτσες σκόρπιες παντού όλων των χρωμάτων σαν ένα παρτέρι αγριολούλουδα. Γονείς με ένα φόβο και μια αγωνία στο μάτι εδώ κι εκεί. Καθηγητές να προσπαθούν να βάλουν την τάξη. Σε λίγα λεπτά το πούλμαν έτοιμο για αναχώρηση της επταήμερης εκδρομής Λυκείου για Βουλγαρία. Τα παιδιά δεν κρατιούνται. Ψάχνω το γιο μου να τον αποχαιρετήσω.
-''Ελα να σε φιλήσω βρε... ''
 -''φύγε.. μας βλέπουν... ''  η απάντηση...
              Τα τζάμια φιμέ στο πούλμαν. Ψάχνουμε να δούμε που κάθονται τα καμάρια μας να τα χαιρετήσουμε.. Μπααα.... δε φαίνεται τίποτα!!! Φεύγει το πούλμαν. Γονείς πίσω με απλανές βλέμμα.. Νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι όσο να΄ναι... δε συνηθίζεται εύκολα η απουσία του παιδιού σου. Ακόμη και για μια εβδομάδα. Φεύγω... περνάω μπροστά από το οικοδομικό τετράγωνο όπου είναι μαζεμένα όλα τα σχολεία. Να .. το λύκειο του γιου μου. στην γωνία το γυμνάσιο που πήγε.. Σταματώ το κοιτώ.. Αναμνήσεις και από εδώ. Στη στροφή το δημοτικό που πήγε.. Παιδάκια μικρά μέσα τρέχουν και παίζουν κυνηγητό. Οι φωνές τους αντηχούν μακριά. Στέκομαι και τα κοιτώ. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες από παλιά. Βλέπω το γιο μου να τρέχει εκεί με τα παιδάκια , τον βλέπω να παίρνει μέρος στις γυμναστικές επιδείξεις κι εγώ να καμαρώνω, βλέπω τον εαυτό μου να τον κρατάω από το χεράκι πάντα και να τον πηγαίνω σχολείο... να κάθομαι απ΄έξω και να περιμένω να σχολάσει να τον πάρω... Τρώω ένα γερό ΦΛΑΣ ΜΠΑΚ σήμερα!!! Αναρωτιέμαι πότε περάσανε τα χρόνια... πότε ήταν που του κράταγα τη σάκα και το χεράκι και τον πήγαινα σχολείο και πότε έφτασε η ώρα να μου λέει ''φύγε.. μας βλέπουν... '' την ώρα που εγώ θέλω να τον σφίξω στην αγκαλιά μου... πότε ήταν ένα τόσο δα πλασματάκι και τώρα μου ρίχνει ένα κεφάλι...
              Πόσο μου λείπουν εκείνες οι μέρες που μπορούσα να τον κρατώ από το χεράκι σφιχτά και να ακούω τη φωνούλα του να με ρωτάει για τα πάντα.. πόσο μου λείπει εκείνη η ζεστή αγκαλίτσα...
              Τελικά πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια σα νερό και γλιστράνε οι στιγμές μέσα από τα δάχτυλά μας....

 26 Μαρτίου 2014

Χρύσα Μπαλαμπάνη
  

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Άλλο ένα βράδυ μόνος με τις σκέψεις σου…



Άλλο ένα βράδυ μόνος με τις σκέψεις σου…
Γυρίζεις σε δρόμους γεμάτους. Χέρια πολλά σ΄ακουμπάνε..
Βλέμματα σε τρώνε με τα μάτια τους. Υποσχέσεις αμαρτωλές σου τάζουνε.
Το ξέρεις πόσο μάταια είναι όλα αυτά για σένα..
Άλλωστε εσύ έχεις μάθει στο ψέμα. Γνωρίζεις τι θα πει μοναξιά.
Κάθε βράδυ όταν κλείνεις τη πόρτα. Όταν τα ψεύτικα χαμόγελα σβήνουν.
Όταν σε κυκλώνουν οι άδειοι σου τοίχοι.
Κοιτάς το κρεβάτι. Τσαλακωμένα σεντόνια που μαρτυράν κολασμένες στιγμές ηδονής.
Στιγμές που είναι μόνο για να σου θυμίζουν πως έδωσες πάλι ένα άδειο κορμί.
Η ψυχή σου λαχταράει όμως να δοθεί. Να νιώσει και να αγαπηθεί.
Απέραντη μοιάζει πάλι απόψε η νύχτα. Δεν την αντέχεις αυτή τη μοναξιά της καρδιάς.
Πιάνεις τη πένα και γεμίζεις σελίδες με λόγια. Πόσα θα ήθελες να της πεις…
Εκείνη που περίμενες χρόνια… Εκείνη που ξέρεις πως μια μέρα θα ΄ρθει.
Ναι… θα το νιώσεις.. θα έρθει κοντά σου με ένα χάδι ανέμου.
Θα γεμίσει χαμόγελα την άδεια ζωή σου.
Θα την καλωσορίσεις με κατακόκκινα τριαντάφυλλα σκορπισμένα στο διάβα της.
Θα λάμπει σαν ήλιος το χαμόγελό της και θα ζεστάνει τη παγωμένη σου καρδιά.
Θα απλώσει τα χέρια ολόλευκα κρίνα και θα σε καλέσει κοντά της.
Θα νιώσεις πως ήταν εκείνη.
Εκείνη που περίμενες τόσες νύχτες ξάγρυπνος.
Κερί αναμμένο η αγάπη σου. Φρουρός ακοίμητος γι΄αυτήν..
Αυτήν που σου έμαθε την αληθινή αγάπη. Αυτή που ρίγησε το κορμί σου ξανά.
Χιλιάδες χρώματα η αγκαλιά της. Ανάσες πνοής το άγγιγμά της.
Η φωνή της μελωδία γαλήνης στη ψυχή σου.
Ήρθε και σκόρπισε τα μαύρα σύννεφα. Γαλήνεψε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα μέσα σου.
Πόσα όμορφα λόγια να γράψεις γι αυτήν… Πόσες επιθυμίες χωρούν στο χαρτί…
Αγαπημένη μου…. Σε περίμενα από πάντα…
΄Αργησες …. Αλλά ήρθες…
Ήρθες και γέμισε ευωδιές η κάμαρα μου.
Θα φιλήσω τα χέρια σου αγαπημένη… προσκυνητής στο κορμί σου…
Σκλάβος στον έρωτα σου.
Να σε ξυπνάω με ένα τριαντάφυλλο κάθε πρωί από τον κήπο μας.
Να είσαι η κάθε μου σκέψη και εικόνα.
Ψυχή μου… Ξέρεις πόσο μόνος ήμουνα τόσα χρόνια πριν έρθεις…
Πριν φανείς αρχόντισσα μου και γίνεις ζωή μου…
Πόσες γραμμές γράφεις πάλι απόψε…
Κοιτάς το καθρέφτη και αγναντεύεις την απέραντη μοναξιά σου…
Έλα θάλασσα μου. Έλα ανάσα μου επιτέλους κοντά μου.
Έλα να γεμίσει απ΄το φως σου η ζωή μου.
Μόνο εσύ μπορείς και γνωρίζεις να κλέβεις τις σκέψεις μου.
Μόνο εσύ σκορπάς ρίγη στο κορμί μου.
Έλα κι εγώ θα γίνω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη.
Θα γίνω ο Ιππότης της καρδιάς σου. Το άλλο σου μισό.
Ο αλήτης σου στις δικές μας στιγμές.
Πόσο απέχει αλήθεια η ευτυχία; Πόσο στοιχίζει η αγάπη;
Μια απόφαση μόνο. Μια στιγμή. Ένα ΘΕΛΩ!!!!
Κλείνεις το φως. Πάλι μόνος θα ξαπλώσεις απόψε…
Καληνύχτα γυναίκα μου λες και την κλείνεις στη σκέψη σου..
Ίσως σταθείς τυχερός και έρθει και πάλι απόψε στα όνειρά σου…
Θα νιώσεις το μαγικό άρωμά της να σε τυλίγει στα πέπλα της.
Με τη μορφή της βυθίζεσαι στον δικό σας κόσμο…

Χρύσα Μπαλαμπάνη

24 - 9 - 2014

Κοιτάζω τη θάλασσα.

Κοιτάζω τη θάλασσα. Λάμπει το φεγγάρι καθρέφτης επάνω .
Να μπορούσα να γράψω το πόσο σ΄αγαπώ  σ’ένα κύμα…
Να γινόταν να έρθει ως εκεί να σε βρει….
Εκεί που τα βήματα σου ξαποσταίνουν τις ανάσες σου…
Εκεί που ταξιδεύουν τα μάτια σου
Και χάνονται στο ατέλειωτο μπλε….
Δε θέλω να σου πω λόγια του αέρα σου είχα πει…
Θυμάσαι? Να που τώρα εδώ παρακαλάω τον άνεμο
Να έρθει να σε βρει… να σου φέρει τα όσα θέλω να σου πω…
Να σε αγγίξει αντί για μένα … και να σου ψιθυρίσει…
Το πόσο μου λείπει η μορφή σου… πόση ανάγκη
Έχω την ανάσα σου ψυχή μου… πνοή για να μου δώσει…
Φεγγάρι μου… φώτισε το δρόμο του… οδήγησε τα βήματα του…
Θάλασσα μου…  καθρέφτισε την αγάπη μου γι αυτόν...
Καθώς σε κοιτάζει…  και η ψυχή μου σαν άνεμος  θα τρέξει…
Να βρεθεί κοντά του…  Ας γίνουν τα όνειρα μου αστέρια να
Λάμψουν στη ζωή του….  
Χρύσα Μπαλαμπάνη
21 / 9 / 2014

Κοιτάζω τα μάτια σου…

Κοιτάζω τα μάτια σου…
Πόσο οικεία ψυχή μου…
Σκοτείνιασε η μέρα σαν τα είδα.
Φτερούγισε η ψυχή και πάλι πίσω…
Σταμάτησε λες  να χτυπά η καρδιά…
Τώρα το ξέρω.. το νιώθω..
Εγώ κι εσύ… κάπου.. κάποτε..
Κάποια μέρα θα σε ξαναβρώ!!! Φώναξες τότε
Και ο άνεμος σκέπασε τα λόγια σου..
Χέρια σκληρά μ’ αρπάξαν από σένα…
Μια ευχή…  να σε ξαναβρώ…
Τώρα ναι… το ξέρω… είσαι εσύ!!! Είσαι εδώ…
Είμαι εδώ… φωτιά τα λόγια με τυλίγουν…
Θα σπάσω όλες τις αλυσίδες και θα τρέξω κοντά σου..
Κι ας ματώσουν τα πόδια μου…
Κι ας πληγωθεί η ψυχή μου…
Ασπίδα θα κάνω την αγάπη
Και θα βρεθώ κοντά σου. Άνοιξε τα χέρια σου…
Κι εγώ θα γεμίσω ροδοπέταλα αγάπης την αγκαλιά σου φως μου…
Χρύσα Μπαλαμπάνη
21 / 9 / 2014

Άδεια η καρδιά μου..

Άδεια η καρδιά μου..
Ψάχνω εσενα.. Κοιτάζω τ' αστέρια.. 
Τι μόνος που είναι απόψε Ο ουρανός... 
Σκιές.. άνθρωποι μόνοι.. Γέλια.. φωνές... 
Κι εσύ πουθενά... 
Λυπημένο με κοιτάει το φεγγάρι απόψε...
 Ξέρει κι εκείνο το πόσο μου λείπεις...
Που είσαι καρδιά μου...
Που είσαι ζωή μου...
Δώσε μου ανάσα ...
Με μια ανάσα σου απόψε μεθώ ....
 
Χρύσα Μπαλαμπάνη
29 / 8 / 2014

Κορμιά διψασμένα γι' αγάπη...

Κορμιά διψασμένα γι' αγάπη... Χείλη στεγνά ... 
Ψάχνουν απεγνωσμένα εσένα... 
Αγάπη μου συναντηθήκαμε.. 
Δαγκωθήκαμε με λύσσα Αρπάξαμε σάρκα από τη σάρκα... 
Ήπιαμε ζωή, πνοή, ανάσες...
 Καυτός ο ιδρώτας των κορμιών
 Πως άραγε να ξεδιψάσει τόσο πάθος..
Με ποια λόγια να μιλήσει ο έρωτας για σε....

Χρύσα Μπαλαμπάνη
29 / 8 / 2014

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Ευχαριστώ πάρα πολύ την αγαπημένη μου Ιουστίνη Justine Frangouli-Argyris για την τιμή που μου έκανε πρωτίστως να μου δώσει συνέντευξη για την εφημερίδα itabloid.gr και για τα καλά της λόγια για εμένα στο blog της και όχι μόνο.

http://ioustini.blogspot.ca/2015/01/itabloid.html…

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

‘’ Αποσκευές του 2014 ‘’



                                                    ‘’ Αποσκευές του 2014 ‘’

              Είμαι επιβάτης κι εγώ. Σαν τόσους άλλους γύρω μου. Κοιτάζω και βλέπω πολλούς να τρέχουν βιαστικοί πάνω κάτω. Άλλοι με σπρώχνουν, άλλοι με προσπερνάνε βιαστικοί. Άλλοι γελάνε και άλλοι σκουπίζουν δάκρυα από τα μάτια τους. Μόλις κατεβήκαμε όλοι από το μεγάλο τρένο. Έκανε πολύ θόρυβο μόλις μπήκε στο σταθμό. Τα φρένα του είχανε σκουριάσει βλέπεις. Πάλιωσε. Όλοι τρέξαμε να προλάβουμε το επόμενο τρένο. Το καινούριο. Αυτό έφτασε στο σταθμό κάνοντας αισθητή την παρουσία του, σφυρίζοντας δυνατά. Καλογυαλισμένο, καθαρό, με βελούδινα καθίσματα, άνετο, με μεγάλα παράθυρα ώστε να χαζεύουμε στη διαδρομή…

                Τρέξανε το λοιπόν όλοι βιαστικοί να μπούνε να προλάβουνε θέση. Τη καλύτερη θέση. Με την ωραιότερη θέα. Οι πιο νέοι πηδήσανε γρήγορα επάνω και πιάσανε τις πίσω θέσεις μπούγιο όλοι μαζί για να κάνουν χαβαλέ. Άλλοι δυσκολεύτηκαν να ανέβουν λίγο επάνω. Βλέπεις ψηλά τα σκαλοπάτια και στενά και όσο να’ ναι τα χρόνια τα ρημάδια δε κουνούνε εύκολα τα πόδια όσο το θες. Ανέβηκα κι εγώ μέσα στο πλήθος. Πιάστηκα από τη σιδερένια σκάλα και πάτησα το πόδι μου μέσα. Τι όμορφο βαγόνι!!! Αστράφτει. Ολοκαίνουριο. Φωνές, γέλια, οχλαγωγή. Όλοι οι επιβάτες χαρούμενοι. Όλοι πανέτοιμοι για το μεγάλο ταξίδι. Όλοι έχουν επιβιβαστεί πλέον. Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου. Βλέπω κάποιους που κοιτάζουν το τρένο με λύπη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Μα τι στο καλό…  αυτοί γιατί δεν ανεβαίνουν? Θα χάσουν το τρένο!!! Μήπως δε μπορούν να ανέβουν τη σκάλα? Μήπως δεν υπήρχε κάποιος να τους βοηθήσει? Τρέχω και στέκομαι στη κορυφή της σκάλας. ‘’Μα γιατί δεν ανεβαίνετε? Θα χάσετε το τρένο!!! Ξεκινάει όπου να΄ναι…  Θέλετε βοήθεια?’’ Τους φωνάζω να ακουστώ μέσα από τις τόσες φωνές. Με κοιτούν λυπημένοι. ‘’Όχι παιδί μου… να είσαι καλά… για εμάς εδώ τελειώνει το ταξίδι… ‘’  ‘’ Μα τι λέτε? Ελάτε… έχει θέσεις!!! Αφού έχετε εισιτήριο είστε κι εσείς επιβάτες από το προηγούμενο τρένο που κατεβήκαμε όλοι!!! ‘’  ‘’ Όχι… για εμάς τελειώνει το ταξίδι εδώ. Δεν πάει παρακάτω η διαδρομή. Καλό ταξίδι να έχετε… κάποτε θα ανταμώσουμε πάλι… ‘’ μου λένε κι εγώ μένω να τους κοιτώ με την απορία στα μάτια. Ένα δυνατό σφύριγμα ακούγεται και οι μηχανές του τρένου παίρνουν μπρος. Ξεκινήσαμε. Είμαι ακόμη εκεί .Στη κορυφή της σκάλας. Ο ελεγκτής έρχεται και  κλείνει τη πόρτα δυνατά βάζοντας μου τις φωνές να καθίσω στη θέση μου γρήγορα. Τρέχω στη θέση μου και κοιτώ από το παράθυρο μου έξω αυτούς που απομείνανε πίσω στο σταθμό. Μας κουνούν το χέρι  λυπημένα. Ακίνητοι εκεί στην ίδια θέση. Τους κοιτώ μέχρι που χάνονται τελείως… 

                   Κάθομαι στη θέση μου και κλείνω τα μάτια από τη κούραση..  Κάτι που κάνουν οι περισσότεροι γύρω μου βλέπω. Μάλλον τους έχει καταβάλει κι αυτούς η κούραση από το προηγούμενο ταξίδι , σκέφτομαι. Οι εικόνες έξω από το παράθυρο έχουν αρχίσει να εναλλάσσονται σιγά σιγά. Κλείνω επιτέλους τα μάτια και σκέφτομαι…

                   Τι αποκόμισα από το προηγούμενο μου ταξίδι? Τι έμαθα… τι γνώσεις πήρα, τι διδάχθηκα και ποια τα λάθη μου? Ένα μεγάλο ταξίδι που με κούρασε πολύ. Έλιωσα τις σόλες μου στο περπάτημα.. έζησα πολλά. Γέλασα πολύ μα και έκλαψα πικρά πολλές φορές. Θύμωσα πολύ και αγανάχτησα με πολλά. Ώρες ώρες δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου σε πολλά , αλλά και ώρες ώρες  απορούσα με την τόλμη μου, με όσα κατάφερα, με όσα πέτυχα. Υπήρξαν πολλές στιγμές αδυναμίας ναι. Στιγμές που στέκεσαι μετέωρος και σκέφτεσαι να το κάνω ή να μη το κάνω? Να προχωρήσω ή όχι? Κι αν φάω τα μούτρα μου πάλι? Αξίζει το κόπο? ‘’ Ναι αλλά αν τα καταφέρεις? Σκέψου τη χαρά και την ικανοποίηση μετά… ‘’ φώναζε μια φωνούλα μέσα μου….

                   Γνώρισα πολλούς ανθρώπους σε αυτό το ταξίδι. Νέα πρόσωπα μπήκαν στη ζωή μου και παρέα με τα ήδη υπάρχοντα, Βγήκαμε, γελάσαμε, μιλήσαμε, κλάψαμε, μαλώσαμε, βριστήκαμε, φιλιώσαμε, αγκαλιαστήκαμε, πονέσαμε, τα ήπιαμε και ζήσαμε τόσα πολλά μαζί. Με άλλους δεθήκαμε πιο πολύ, με άλλους απομακρυνθήκαμε κι άλλο. Μέσα από τις στιγμές αυτές όμως μαθαίνεις πολλά. Η ζωή είναι ένα ανοιχτό σχολείο και εμείς δε παύουμε ποτέ να είμαστε μαθητές του για όλη μας τη ζωή. Άλλος προχωράει όμως στις επιδόσεις του και ανεβαίνει τάξη και άλλος τεμπελιάζει δε μαθαίνει ποτέ του και μένει στάσιμος μετεξεταστέος… 

                   Φίλοι. Που ενώ έκανες πολλά γι’ αυτούς σε ξεχάσανε εύκολα κι όταν τους χρειάστηκες εσύ, σφυρίξανε αδιάφορα…  όσο εύκολα σε θυμόντουσαν όποτε θέλανε κάτι από εσένα άλλο τόσο εύκολα ξεχάσανε και τ’ όνομά σου. Θα μου πεις… μα καλά… τώρα το έμαθες εσύ αυτό? Μια ζωή γίνεται!!! Όχι .. έτσι είναι.. απλά όσες φορές και να σου συμβεί πονάει το ίδιο και είναι πάντα σα την πρώτη φορά!!! Μυαλό δε βάζω τελικά… έτσι φαίνεται. Δε βαριέσαι…  κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ  και μάλλον ούτε κι εγώ. Με εκμεταλλεύτηκαν πολλές φορές σε αυτό το ταξίδι και θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Με έβρισα, με μούντζωσα, αν μπορούσα θα με πλάκωνα και στο ξύλο να μάθω!!! Κάθε φορά μα κάθε φορά, λέω  πως αυτή θα είναι η τελευταία που χαρίζομαι , που αφήνω να με πιάσουν κορόιδο, που δίνω πράγματα από τη ψυχή μου. Μα πως γίνεται και κάθε φορά το ξεχνάω και πάντα δίνω απλόχερα, ένας Θεός ξέρει. Κομμάτια πάζλ η ψυχή μου. Όλο και χάνεται από ένα. Στο τέλος θα αδειάσει τελείως το πάζλ και δε θα ξεχωρίζει η εικόνα. Κενή θα μείνει. Τελείως άδεια. Φίλοι ? Μετρημένοι στα δάχτυλα …

                    Αγάπη. Τι δύσκολη λέξη. Μα πόσο εύκολα προφέρεται από τα χείλη ολονών. Ναι…  στιγμές μικρές αγάπης σα ψήγματα χρυσού τις ένιωσα κι εγώ. Από φίλους, από τριγύρω μου, μα αγάπη δυνατή δεν ένιωσα. Δεν αισθάνθηκε το πετσί μου την αγάπη να με αγκαλιάζει σφιχτά. Η μόνη αγάπη που ένιωσα να με τυλίγει ήταν της μάνας όταν με κοίταζε στο κρεβάτι του πόνου και διάβαζα στο βλέμμα της την ευγνωμοσύνη και την απέραντη αγάπη της για μένα και την αγάπη του πατέρα όταν κοίταξα τα βουρκωμένα μάτια του που με καμάρωνε στις επιτυχίες μου και υπερήφανος για εμένα εισέπραττε τα συγχαρητήρια για το παιδί του. Τότε ναι. Ένιωσα ευλογημένη γιατί με πλημμύρησε η αγάπη τους και ντύθηκε επάνω μου  σα χιτώνας και με ζέστανε.

                    Ψέμα. Πόσο έντονα το ένιωσα κι αυτό. Το λούστηκα πολλές φορές και ήταν πολύ δυνατή η ψυχρολουσία. Κόκκαλο με άφηνε να τουρτουρίζω στη παγωνιά της ψυχής μου. Ένιωσα πολλές φορές να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια μου. Άνθρωποι που έπαιρνες όρκο που λένε πως με τίποτα δε θα ήταν ψεύτικοι , αυτοί αποδείχθηκαν οι μεγαλύτεροι ψεύτες που άνετα θα μπορούσαν να έγραφαν σενάριο για σαπουνόπερα. ‘Έφαγα αρκετό παραμύθι δε λέω…  πολύ υποκρισία.  Με πείραξε πολύ και σα χαζό ευαίσθητη που είμαι ως γνωστόν έβαζα τα κλάματα και θύμωνα πολύ με τον εαυτό μου. Ενίοτε και  με τους άλλους φυσικά. Κάποιοι τη γλυτώσανε (την οργή μου) κάποιοι την φάγανε κατάμουτρα. Θεριό ανήμερο έγινα και ξέσπασα πάνω τους. Ποιος… εγώ? Το χαμογελαστό κοριτσάκι που δε μιλάει, δε λαλάει…. Όσοι με είδαν και με ακούσανε όμως  εκείνες τις στιγμές φοβήθηκε το μάτι τους από μια άλλη Χρύσα που αντίκρισαν. Σε κάποιους θα μείνω αξέχαστη….  Όπως  αξέχαστες θα μου μείνουν κι εμένα οι πισώπλατες μαχαιριές τους και το ψέμα που έφαγα!!! Ας πρόσεχα όμως!! Τώρα που το σκέφτομαι πάλι, καλό μου έκαναν…  έγινα πιο δυνατή έμαθα πολλά και έγινα λιγάκι πιο προσεχτική με τους ανθρώπους. Αυτό που έμαθα όμως είναι πως κανείς μα κανείς δεν είναι ο εαυτός του. Δεν είναι αυτό που δείχνει. ΝΟΜΟΣ. Άλλο είμαστε, άλλο δείχνουμε προς τα έξω, άλλο βγάζουμε στους άλλους. Άλλες φορές βγαίνει ο κακός μας εαυτός, άλλες φορές ο καλός μας κι άλλες ο ηλίθιος εαυτός μας, αυτός που μισούμε περισσότερο.

                    Πόνος. Τον έζησα έντονα σε τούτο το ταξίδι. Σε μένα περισσότερο ψυχικός ήταν ο πόνος, γιατί πολλές φορές η ψυχή μου αιμορραγούσε και έκλαιγε σα μικρό παιδί κουλουριασμένη στη γωνιά της. Έζησα το πόνο όμως στο μεγαλείο του σα θεατής. Μέρες ατελείωτες και νύχτες στο νοσοκομείο στο πλευρό της μάνας. Βίωσα και τον δικό της πόνο και εκεί είναι που νιώθεις τα σωθικά σου να καίνε , να σκίζονται και να μη μπορείς να κάνεις κάτι… όταν δικό σου άτομο πονάει κι εσύ βουβός στέκεις σα χαζός μη ξέροντας πώς να απαλύνεις το μαρτύριο… που να ψάξεις το μαγικό ραβδάκι να αγγίξεις το πόνο και να τον εξαφανίσεις για πάντα…  Τον βίωσα όμως από τριγύρω μου. Ζώντας τον εκεί, με τόσους ανθρώπους που είδα, άκουσα να υποφέρουν και να κλαίνε από αυτόν. Μα το μεγαλύτερο πόνο τον έζησα κυριολεκτικά δίπλα μου ακριβώς στο διπλανό κρεβάτι από της μάνας,από μια νέα γυναίκα η οποία σπάραζε από τους φριχτούς πόνους στο παραμορφωμένο κορμί της. Ο καρκίνος την είχε νικήσει .Βγήκε πιο δυνατός από αυτήν. Νύχτες και μέρες  περάσαμε δίπλα δίπλα να της κρατώ το χέρι να μιλάμε, να κάνω ότι μπορώ να την ανακουφίσω κάπως. Ένιωσα πολύ μικρή , πολύ ασήμαντη, ένα τίποτα. Δεν βρήκα κανένα λόγο στη ζωή για να τρελαινόμαστε , για να πονάμε, να κλαίμε, να μαλώνουμε. Τίποτα δεν έχει αξία μπροστά στην υγεία μας. Ότι κι αν έχουμε, όσα κι αν έχουμε, είναι σκόνη μπροστά στην υγεία. Αν δεν έχουμε αυτήν δεν έχουμε τίποτα. Είδα ανθρώπους που ευχαρίστως θα έδιναν τα πάντα από ότι έχουν φτάνει να ξανάβρισκαν πίσω την υγειά τους. Για ποιο λόγο λοιπόν αγωνιζόμαστε? Γιατί ζηλεύουμε? Γιατί φθονούμε και κακιώνουμε με τους άλλους? Αφού όλα μπορεί σε μια στιγμή να γίνουν καπνός αν χάσουμε το πολυτιμότερο από όσα έχουμε. Τι θα έχει αξία τελικά μετά? Αναρωτιέμαι…              Μια στιγμή. Μόνο μια στιγμή αρκούσε για να φέρει τη λύτρωση. Τη λύτρωση στον αφόρητο πόνο που ένιωθε για μέρες εκλιπαρώντας για βοήθεια. Βοήθεια από ποιόν? Από μάνα εξ ουρανού ίσως? Αφού οι περισσότεροι εκεί μέσα δεν της έδιναν σημασία καν. Τους ενοχλούσε κι όλας με τα ουρλιαχτά της. Δε ξέρω πια μαγική εντολή μου δόθηκε εκείνη τη στιγμή, ποιο χέρι οδήγησε τα δικά μου, που βρήκα τη δύναμη να κάνω ότι έκανα. Μα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό που θα μου μείνει πάντα ζωντανή εικόνα μέσα μου, είναι τα μάτια της να τρέχουν ποτάμια λύτρωσης και ευγνωμοσύνης και οι ευχές που μου έδινε ασταμάτητα για αυτό που έκανα γι αυτήν. Δε θα το ξεχάσω όσο ζω και τώρα ακόμη που το σκέφτομαι, αν μου ξανά τύχαινε θα το έκανα πάλι  χωρίς δισταγμό.

                 Τι έκανα για πάρτη μου.. τι έκανα για μένα…. ? Που λέει και το γνωστόν άσμα. Δεν έκανα πολλά. Θα μπορούσα και περισσότερα. Είμαι υπερήφανη όμως για όλα όσα κατάφερα σε τούτο το ταξίδι. Ένιωσα να ξεπερνώ τον εαυτό μου. Δεν ήταν εύκολο πιστέψτε με. Με δυσκολίες πολλές. Με πολύ κόντρα, πολλά εμπόδια , ζήλιες, λόγια, νεύρα, κούραση. Έφαγα πολλά ‘’χαστούκια.’’ Στιγμές που φτάνεις στα όρια σου και θες να τα γκρεμίσεις όλα και να τα παρατήσεις σύξυλα. Νιώθεις να σου κόβουν τα φτερά. Νιώθεις την απόρριψη… κι εγώ την ένιωσα άπειρες φορές και ακόμη τόσες είπα ΤΕΡΜΑ!!!! ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΩ!!! Μα ευτυχώς δεν το έκανα. Ευτυχώς δεν άκουσα τις σειρήνες δίπλα μου που με χλευάζανε και με κατηγορούσαν  και βούλωσα καλά με κερί τα αυτιά μου ως άλλος Οδυσσέας . Βέβαια το ταξίδι μακρύ ακόμη κι έχω να περάσω κι από το στενό της Σκύλλας και της Χάρυβδης, αλλά εύχομαι μόνο τούτο. Να έχω την υγειά μου, να μη λυγίσω και να βρω δύναμη να πολεμήσω για τα θέλω μου.

                      Θεός. Η μεγαλύτερη υπερδύναμη νομίζω που υπάρχει. Τον αγαπώ , τον σέβομαι, νιώθω δέος μπροστά του, τον έχω παρακαλέσει άπειρες φορές να μου σταθεί, του ζήτησα χιλιάδες χάρες. Μα θύμωσα πολλές φορές μαζί του. Τον αμφισβήτησα αρκετές φορές. Τα έβαλα μαζί του για κάθε στραβό , άδικο και άσχημο που γίνηκε στο κόσμο. Μα και σε μένα. Του έβαλα τις φωνές..  ρωτώντας τον  ‘’ που είσαι και δε βάζεις το χεράκι σου τώρα που πρέπει? ‘’  ‘’Υπάρχεις ή είσαι ένα παραμύθι?’’ Δε χωρούσε ο νους μου όσα έβλεπα, άκουγα, διάβαζα, ζούσα. Δε μπορεί να γίνονται όλα αυτά μονολογούσα. Ποια δύναμη θα άφηνε τόσο πόνο, τόση πίκρα, τόση αδικία ανεξέλεγκτη? Μα μετά σκεφτόμουν πως ίσως όλα αυτά για κάποιο λόγο γίνονται. Δε μπορεί. Κάποια εξήγηση θα υπάρχει. Κάτι που εμείς είμαστε πολύ ασήμαντοι για να το αντιληφθούμε. Τον έζησα όμως. Τον ένιωσα σαν άγγελο πολλές φορές δίπλα μου. Ένα μαγικό χέρι να με τραβάει τελευταία στιγμή από το τέλμα. Ομολογώ. Ευτυχώς ο Θεός είναι μεγαλόκαρδος και δε μου κράτησε κακία που τόλμησα να τα βάλω μαζί του. :)

                      Ένα δυνατό σφύριγμα του τρένου με έκανε να αναπηδήσω στη θέση μου. Σα να ξύπνησα από λήθαργο. Όλες οι σκέψεις μου γίνανε μπερδεμένες εικόνες, μπερδεμένα λόγια, φωνές δίχως νόημα. ‘’Τα εισιτήρια σας παρακαλώ!!!’’ Ακούστηκε η φωνή του ελεγκτή στα αυτιά μου. Ψάχνω στη τσέπη μου το δικό μου. Του το δίνω . Το τσεκάρει με κοιτάει και με ρωτά… ‘’ Που θα κατέβετε?’’ Κοιτώ το εισιτήριο μου  που γράφει επάνω 2015 και τίποτ’ άλλο .Τον κοιτώ και του λέω χαμογελώντας. ‘’Στο ΤΕΡΜΑ φυσικά . Που αλλού? ‘’

Χρύσα Μπαλαμπάνη.
1 / 1 / 2015